Απομνημονεύματα Στ. Γονατά κατά τα έτη 1907 - 1922

Απομνημονεύματα Στ. Γονατά , Αθήναι 1958

Περίοδος 1907 – 1922.

Το 1907 αποχαιρέτησε την οικογένεια του προκειμένου να αναλάβει υπηρεσία στο προξενείο της Αδριανούπολης, διαδεχόμενος τον πρόξενο Δημαρά. Πλήρης αδράνεια επικρατούσε στη Θράκη καθώς οι Βούλγαροι λόγω του πεδινού εδάφους δεν είχαν τολμήσει να εξαπολύσουν διωγμούς και ένοπλο αγώνα , όπως στη Μακεδονία. Εκεί γνώρισε τον Σάρρο , γυμνασιάρχη στην πόλη, ο οποίος επί διετία είχε διατελέσει επιθεωρητής των εν Μακεδονίας σχολείων και ο οποίος διατηρούσε επαφή με το ελληνικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη , μεριμνώντας για την εθνική υπόθεση ( σελ 17,18). Στην πόλη η Βουλγάρικη παρουσία ήταν μηδαμινή. Τον Ιούλιο του 1907 ανέλαβε οριστικός πρόξενος ο Νικόλαος Ξυδάκης. Επισκέφθηκε την Σόφια, Φιλιππούπολη, Βελιγράδι. Η σύνθεση του πληθυσμού αποτελούνταν σε σύνολο 1.030.000 κατοίκων από  510.000 Τούρκους, 365.000 Έλληνες, 110.000 Βούλγαροι και 45.000 Εβραίοι, Αρμένιοι κλπ. Όλοι οι Έλληνες ήσαν ελληνόφωνοι πλην 35.000 ξενόφωνων ήτοι: 14.100 βουλγαρόφωνοι, 13.100 αλβανόφωνοι, 7.200 τουρκόφωνοι και 600 σερβόφωνοι.

Μικρασιατική εκστρατεία (από 8 Ιουλίου 1919 έως 3 Σεπτεμβρίου 1922)

Στις 6 Αυγούστου 1919 ανέλαβε διοικητής Πεζικού της 1^ης Μεραρχίας η οποία στάθμευε στο Αϊδίνι. Όλα τα σπίτια των Ελλήνων ήσαν καμένα , όπως και οι εκκλησίες τους , από τους Τούρκους, όταν αναχώρησαν τα ελληνικά στρατεύματα και ακολούθησε η σφαγή του Αϊδινίου και η τραγική σφαγή των προσκόπων της πόλης. Η μεραρχία αποτελούνταν από το 4^ο και 5^ο σύνταγμα πεζικού και το 1/38 σύνταγμα ευζώνων. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1919 φθάνει ο στρατηγός Κωνσταντίνος Νίδερ για να αναλάβει διοικητής της Στρατιάς κατοχής στη Μικρά Ασία. Στο Αϊδίνη  υπήρχαν συνεχείς επιδρομές από αντάρτικες ομάδες Τούρκων αλλά και από ληστές οι οποίοι εκτός από κλοπές έπαιρναν και ομήρους, ζητώντας λύτρα για την απελευθέρωση τους. Το μεσημέρι στις 7 Ιουνίου 1920 από αεροπλάνο ρίχθηκε η πρώτη διαταγή του Γενικού Στρατηγείου για την προπαρασκευή γενικής επίθεσης ήτοι συγκέντρωση των μονάδων από τους καταυλισμούς, μείωση των δυνάμεων προκάλυψης , συμπλήρωση εφοδιοπομπών δι΄ επιτάξεως κτηνών. Η μεγάλη εξόρμηση άρχισε την 10^η Ιουνίου του 1920. Στις 8 Αυγούστου 1920 τελέσθηκε μνημόσυνο για τους νεκρούς προσκόπους του Αίδινίου. Στις 14 Οκτωβρίου 1920 ο αρχιστράτηγος Παρασκευόπουλος  επιθεώρησε τις υπηρεσίες της βάσεως στη Σμύρνη. Οι εκλογές που διεξήχθησαν την 1^η Νοεμβρίου 1920 οδήγησαν σε ήττα της βενιζελικής παράταξης. Κυβέρνηση σχηματίσθηκε από τον Δ. Ράλλη με τη συμμετοχή και του Γούναρη. Οι αξιωματικοί του μετώπου απευθύνθηκαν στον Γονατά ζητώντας του να συντάξει επιστολή ζητώντας από την Αθήνα να μην στείλει στο μέτωπο όλους τους ανίκανους απότακτους αξιωματικούς προς προσωπική τους ικανοποίηση και σε βάρος του στρατού.

Στις 9 Νοεμβρίου 1920 αφίκετο στη Σμύρνη ο Υποστράτηγος Παπούλας ,  ο οποίος μόλις είχε εξέλθει από τις φυλακές. Οι κατηγορίες σε βάρος του Πλαστήρα αποδείχθηκαν ψευδείς καθώς ο Πλαστήρας αποδείχθηκε πρότυπο διοικητή Συντάγματος και την προεκλογική περίοδο είχε απαγορεύσει οποιαδήποτε ανάμειξη. Απόδειξη προς αυτό ήταν η αγάπη των ανδρών του οι οποίοι τον λάτρευαν παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι , στην πλειοψηφία τους ήσαν αντιβενιζελικοί.  Οι προσφορές του Ετέμ Βέη για κοινή δράση εναντίον του Κεμάλ συνάντησαν την αντίδραση και την επιφυλακτικότητα του Στεργιάδη  ο οποίος και τους υπενθύμισε παρόμοιες προσφορές του Γιουρούκ  Αλή και Δεμερτζή εφέντη οι οποίες κατέληξαν σε φιάσκο. Σε ότι αφορά την προέλαση ήδη άρχισαν να παρουσιάζονται δυσκολίες σε ότι αφορά τον εφοδιασμό καθώς δεν υπήρξαν δρόμοι ή αν υπήρχαν ήσαν κατεστραμμένοι ενώ τα πλευρά των συγκοινωνιών ήσαν ακάλυπτα.

Όταν ο πρωθυπουργός Καλογερόπουλος επέστρεψε από το συνέδριο του Λονδίνου παραιτήθηκε και πρωθυπουργός ανέλαβε ο Δημήτριος Γούναρης που σχημάτισε κυβέρνηση με υπουργό στρατιωτικών τον Θεοτόκη. Έγινε ανασύσταση του παλαιού Γενικού Επιτελείου υπό τον Δούσμανη. Στις 25 Μαρτίου απενεμήθησαν αθρόα , παράσημα σε όλους τους εξ αποτάξεως επανελθόντες αξιωματικούς χωρίς να παρασημοφορηθεί κανείς από τους αξιωματικούς που υπηρετούσαν στο μέτωπο εξαναγκάζοντας τον στρατηγό Κονδύλη να γράψει επιστολή στον πρωθυπουργό αναφέροντας του ότι σχηματίζεται η εντύπωση ότι η κυβέρνηση αμείβει τους ημέτερους που δεν προσέφεραν καμία υπηρεσία στο μέτωπο.

Στις 26 Ιουνίου 1921 άρχισε η νέα εξόρμηση του Στρατού. Η αντίσταση των Τούρκων ήσαν μεγάλη και οι απώλειες και από τις δυο πλευρές ήσαν μεγάλες. Δράση τουρκικής αεροπορίας και αγανάκτηση για την απουσία της αντίστοιχης ελληνικής. Ο εχθρός σταδιακά αποκτά την πρωτοβουλία των κινήσεων. Την 10 Δεκεμβρίου 1921 τουρκικό αεροπλάνο έριξε προκηρύξεις στα ελληνικά , οι οποίες έγραφαν: Τι θέλετε σεις στη Μικρά Ασία όπου σας έφεραν οι διάφοροι κεφαλαιοκράτες , οι οποίοι και πλουτίζουν από τον πόλεμο και οι αξιωματικοί οι οποίοι παίρνουν γαλόνια , ενώ εσείς χύνετε το αίμα σας τη στιγμή που η μητέρα σας και οι αδελφές σας πεινούν στα χωριά σας. Για να τελειώσει ο πόλεμος ένα μέσον υπάρχει. Να αυτομολήσετε προς εμάς, οι οποίοι θα σας περιποιηθούμε και όταν τελειώσει ο πόλεμος θα σας στείλουμε στην πατρίδα σας.

Ήρθε και η διαταγή περί χορηγήσεως 15ημερων αδειών σε αναλογία 5% για τους οπλίτες και 3% για τους αξιωματικούς. Θα πρέπει όμως να επανέλθουν οι πρώτοι αδειούχοι για να φύγουν οι επόμενοι. Αυτό θα χρειασθεί 1,5 μήνα και υπάρχει φόβος ότι δεν θα επανέλθουν όλοι.  Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατούσε στο στράτευμα τις αρχές του 1922 ήταν και το γεγονός ότι τον Ιανουάριο του 1922 στασίασε το 49 σύνταγμα πεζικού το οποίο αρνήθηκε να εκτελέσει μεταστάθμευση. Το σύνταγμα αυτό αποτελείτο από διάφορα μαζέματα και εφέδρους μεγάλης ηλικίας και είχε 6 μόλις μόνιμους αξιωματικούς και ανώτερο μόνο το διοικητή αυτού. Ο Χειμώνας του 1922 ήταν ιδιαίτερα δριμύς ταλαιπωρώντας τον στρατό μας. Η διάσκεψη των Παρισίων στις 10 Μαρτίου 1922 πρότεινε ανακωχή μεταξύ των εμπολέμων , διάρκειας 3 μηνών με προοπτική  ανανέωσης. Στις 27 Μαρτίου πληροφορήθηκαν οι στρατηγοί ότι ο Κεμάλ δέχεται την ανακωχή με τον όρο να αποσυρθεί ο στρατός από τη γραμμή Εσκί Σεχήρ – Κιουτάχεια – Αφιόν  και εντός 4 μηνών από τη Μικρά Ασία. Ο Υπουργός Οικονομικών Πρωτοπαπαδάκης αποφασίζει  να διχοτομήσει το κυκλοφορών νόμισμα προκειμένου το δημόσιο να αντλήσει χρήματα από τους πολίτες του (1 ½ δισεκατομμύρια δραχμές).

Αδικαιολόγητες μετακινήσεις στρατευμάτων από τον Παπούλα και τον Πάλη εξαιτίας εικονικών επιθέσεων Τούρκων αυξάνουν τη δυσφορία του στρατεύματος. Ένταση στις σχέσεις Παπούλα – Στεργιάδη καθώς ο Στεργιάδης τον κατηγορεί ότι δεν περιορίζεται μόνο στα στρατιωτικά του καθήκοντα , αλλά αναμιγνύεται και στην πολιτική, προβαίνοντας σε  δηλώσεις και συνεννοήσεις με πολιτικά πρόσωπα. Τον Μάιο του 1922 κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού η κυβέρνηση Γούναρη έλαβε 161 ψήφους  υπέρ έναντι 160 κατά. Μετά από το αποτέλεσμα αυτό παραιτήθηκε ο Γούναρης και ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης ανατέθηκε στον Στράτο. Όμως η κυβέρνηση δεν έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από την βουλή. Κατόπιν αυτού σχηματίσθηκε κυβέρνηση συνασπισμού Γούναρη – Στράτου υπό την προεδρία του Πρωτοπαπαδάκη η οποία και έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από την βουλή. Στις 15 Μαϊου αντικαθίσταται  λόγω ηλικίας ο Παπούλας από τον Χατζηανέστη, προκαλώντας κατάπληξη σε όλο το στράτευμα καθώς ήταν γνωστός ο ασυμβίβαστος και ορμητικός χαρακτήρας του. Ο Παπούλας είχε κατορθώσει να διοικήσει αμερόληπτα και με σωφροσύνη και είχε κερδίσει τη συμπάθεια του στρατού. Μόλις ανέλαβε τα καθήκοντα του ζήτησε να πληροφορηθεί από την ηγεσία της στρατιάς για το ηθικό του στρατεύματος. Η δε έκθεση ανέφερε τα εξής:

1.       Οι μόνιμοι αξιωματικοί παραπονούνται ότι δεν γίνεται καμία διάκριση από την υπηρεσία μεταξύ των μαχόμενων και των μη

2.       Οι έφεδροι αξιωματικοί παραπονούνται ότι αυτοί στέλνονται στο μέτωπο ενώ οι μόνιμοι στη Σμύρνη και ότι δεν γίνονται μονιμοποιήσεις εφέδρων αν και έχουν προσφέρει άριστες πολεμικές υπηρεσίες

3.       Όλοι φοβούνται ότι οι θυσίες και το αίμα που χύθηκε θα πάνε χαμένα εξ αιτίας κακών χειρισμών της κυβέρνησης και

4.       Οι οπλίτες παρουσιάζουν σημάδια ψυχικής και σωματικής κόπωσης. Πολλοί ανυπότακτοι δεν διώκονται ενώ οι τραυματίες μόλις θεραπευθούν ξαναστέλνονται στο μέτωπο.

Στις 15 Ιουνίου 1922 διαταγή της στρατιάς καθόριζε νέες διοικήσεις για τα 4 σώματα στρατού, προκαλώντας νέα αναταραχή στο στράτευμα.

Με την αριθ. 18042/24-6-1922 ο Γονατάς αναλαμβάνει τη διοίκηση της ΙΙ Μεραρχίας. Αρχίζει να ενισχύεται το σώμα Θράκης με μεταφορά μονάδων από το μέτωπο. Μετά από διαβουλεύσεις  και συσκέψεις η Αθήνα αποφασίζει να κηρύξει τη Δυτική Μικρά Ασία ανεξάρτητο αυτόνομο κράτος. Στις 14 Ιουλίου 1922 κοινοποιήθηκε η απόφαση αυτή στις μεγάλες δυνάμεις Αγγλία , Γαλλία και Ιταλία και στις 17 του ίδιου μήνα ο Στεργιάδης , ως ύπατος αρμοστής εξέδωσε διάγγελμα προς τους πληθυσμούς του κατεχόμενου τμήματος.

Το μέτωπο έχει εξασθενήσει επικίνδυνα καθώς ο Χατζηανέστης έχει μεταφέρει περί τις 20.000 στρατό από το μικρασιατικό μέτωπο στη Θράκη, όμως τα σχέδια του ματαιώνονται εξαιτίας της αντίδρασης  των μεγάλων δυνάμεων. Το τέλος πλησιάζει.

Τον μοιραίο Αύγουστο η σήψη του στρατεύματος και η συνεχής υποχώρηση κάτω από το βάρος των τουρκικών επιθέσεων έχει προσλάβει δραματικές διαστάσεις. Χαρακτηριστικά αναφέρει «Σε εμφάνιση λίγων ιππέων διαλύονταν ολόκληρα τάγματα. Παρατάνε ορειβατικά πυροβόλα και πυρομαχικά για να καβαλικέψουν τα άλογα, φθάνουν δε μέχρι του σημείου να πετούν τα ίδια τους τα όπλα για να τρέχουν γρηγορότερα» . Η δε μεραρχία ιππικού προηγείται των άλλων τμημάτων κατά την υποχώρηση και «οπλίτες και βαθμοφόροι σπεύδουν να καταλάβουν τα βαγόνια μέχρι και τις στέγες τους, και κανείς δεν είναι ικανός να τους κατεβάσει. Κανένα μέτρο ανάσχεσης των  φυγάδων δεν είναι δυνατό να ληφθεί. Οποιοδήποτε φράγμα ανατρέπεται από το πλήθος και την ορμή των φυγάδων. Η διοίκηση της Στρατιάς κωφεύει παρά τις συνεχείς εκκλήσεις του Γονατά και άλλων αξιωματικών ο δε Χατζηανέστης ουδεμία διαταγή ή οδηγία υπέγραφε θεωρώντας ότι απαλλάσσεται των ευθυνών του για τα όσα συνέβαιναν. Πέραν της αποδυνάμωσης του μετώπου με τη μεταφορά μονάδων στη Θράκη στον Χατζηανέστη χρεώνεται και η διάλυση των παλαιών Βόρειου και Νότιου συγκροτήματος της Στρατιάς , γεγονός το οποίο προκάλεσε την πλήρη οργανωτική διάλυση της στρατιάς. Κατά την υποχώρηση παρατηρούνται λεηλασίες και από έλληνες στρατιώτες που πλέον έχουν μεταβληθεί σε όχλο.

Ο Γονατάς κάνει λόγο για 150 έως 200.000 σφαγιασθέντες από τους Τούρκους. Την 1 Σεπτεμβρίου 1922 αρχίσει να επιβιβάζεται η μεραρχία του στα πλοία . Η συμβολή του Ελληνικού κράτους για την σωτηρία των προσφύγων είναι στις κρίσιμες αυτές στιγμές μηδαμινή. Την ώρα της καταστροφής η Κυβέρνηση δίνει εντολή στο ιππικό του στρατού να κατευθυνθεί όχι στη Θράκη αλλά στην Αθήνα εξ αιτίας του φόβου πολιτικών αναταραχών. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1920 και ώρα 1.15 πρωινή δόθηκε το σύνθημα προς άπαρση των πλοίων.

Τέλος στη Μυτιλήνη που αποβιβάζεται η ΙΙ Μεραρχία η πρώτη εντύπωση είναι θλιβερή καθώς πρόσφυγες κατακλύζουν τους δρόμους , τις πλατείες , τις εκκλησίες  ενώ η απουσία οποιασδήποτε κρατικής μέριμνας είναι εμφανής .

Πλέον ήρθε η ώρα η πληγωμένη και προδομένη στρατιά της Μικράς Ασίας να ορθώσει και πάλι το ανάστημα της με την επανάσταση του 1922..

Μύνημα του Αρχιστράτηγου Ρ. Μ. Σκόμπι προς τον λαό της Μακεδονίας και Θράκης

(εορτασμοί κατά την απελευθέρωση της Αθήνας)

Το μύνημα αυτό ερίφθη από αγγλικά αεροπλάνα στις 7-11-44 και είναι μύνημα του Αρχιστράτηγου Σκόμπι Διοικητού των εν Ελλάδι κατά ξηράν δυνάμεων

   Δια μιαν ακόμη φοράν Βρεττανικαί δυνάμεις απεβιβάσθησαν εις την Θεσσαλονίκην και μαζί με τας γενναίας  Ελληνικάς δυνάμεις εξεδίωξαν τους εχθρούς της Ελλάδος πέραν των συνόρων της.

    Ενθυμούμεθα πως η ανδρεία του Ελληνικού Στρατού εκέρδισε δια την Ελλάδα, την Μακεδονίαν και την Θράκην και ενθυμούμεθα επίσης πως προ εικοσι εξ ετών αντιμετωπίσαμενμαζύ και ενικήσαμεν  τους ιδίους εχθρούς που ηθέλησαν να διαρπάσουν  από την Ελλάδα τα βόρεια εδάφη της.

    Κατόπιν μακράς και σκληράς καταδυναστεύσεως η Μακεδονία και η Θράκη είναι ελέυθεραι, αλλά, μολονότι η κατάρρευσις του εχθρού είναι βεβαία , υπάρχουν ακόμη πολλά έργα και πολλαί δυσχέρειαι τας οποίας οφείλομεν να αντιμετωπίσωμεν μαζύ. Επικαλούμαι την συνεργασία όλων των Ελλήνων , οιωνδήποτε πολιτικών φρονημάτων, δια την τήρησιν της τάξεως και την επίσπευσην του έργου της περιθάλψεως. Είμαι ευτυχής αναλογιζόμενος ότι εις το έργον αυτό Άγγλοι στρατιώται ως και στρατιώται της Αυτοκρατορίας μας θα εργασθούν μαζί με το λαόν της Μακεδονίας και της Θράκης δια την επανόρθωσιν των ζημιών και δεινών του πολέμου.

     Επολεμήσαμεν μαζύ , ας εργασθώμεν μαζύ δια την ειρήνην και ευημερίαν της Ελλάδος.

                                       

                                                                                                το κείμενο φέρει την υπογραφή του     Σκόμπι

Μπεκτασιμός

Με αφορμή συζητήσεις με φίλους για το Ντεντέ Ντάγ (Αγιοβούνι) θέλησα να καταγράψω κάποιες πρώτες πληροφορίες για το τάγμα των Μπεκτασίδων καθώς σύμφωνα με αναφορές περιηγητών (Εβλιγιά Τσελεμπή) στο Αγιοβούνι υπήρξε Μπεκτασίδικο μοναστήρι στα ερείπια του οποίου ακόμη και σήμερα κάποιοι Αλβανοί ή πομάκοι βοσκοί ανάβουν κεριά σε ένδειξη ευλάβειας.

1.       Δύο τάγματα οι Μελαμήδες (αυστηρό τάγμα) και οι Καλεντέρηδες (διέφθειραν τα μουσουλμανικά ήθη) γνώριζαν την αποδοκιμασία των Σουνιτών Μουσουλμάνων οι οποίοι τους κατηγορούσαν για τη χαλαρή ηθική τους και τη μη τήρηση των θρησκευτικών τύπων που επέβαλε το κοράνι.

2.       Μετά τη πτώση της Πόλης και κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο υπήρξε περίοδος που τα θρησκευτικά τάγματα ανέρχονταν σε 150.

3.       Μπεκτασήδες – μυστικό φιλοσοφικό τάγμα των μοναχών Δερβίσηδων (πτωχών) με ιδρυτή τον Μπεκτάς και ανήκαν στην αίρεση των Αλεβίδων

4.       Οι αδικίες σε βάρος των συγγενών του Μωάμεθ μετά τον θάνατο του οδήγησαν τον μουσουλμανικό κόσμο σε δυο μεγάλες υποδιαιρέσεις: τους Σιϊτες (πιστοί στους συγγενείς του Μωάμεθ) και τους Σουνίτες (οι ορθώς πιστεύοντες – οι «οορθόδοξοι» θα λέγαμε  

5.       Οι παραπάνω τύποι μοναχών (παράγραφος 1) δεν είναι οι μόνοι καθώς υπήρξαν και οι φακήρ (πτωχοί) εκ της αραβικής λέξεως και οι Δερβίσηδες (ολιγαρκείς) περσικής προέλευσης.

6.       Ενώ το κοράνι απαγόρευε τη λατρεία των αγίων εντούτοις ο απλός λαός τιμούσε τους αγίους (εβλιγιά) ενώ οι τάφοι τους (τουρμπέδες) αποτελούσαν τόπο προσκυνήματος από τον απλό λαό.  

7.       Κοινό στοιχείο μεταξύ όλων των μουσουλμανικών θρησκευτικών ταγμάτων αποτελούσε η θεωρία του υλισμού η οποία δίδασκε ότι ο άνθρωπος έχει τη δύναμη να γνωρίσει το Θεό αφού η εσωτερική του ουσία παραπέμπει σε πνευματικό ον και ως εκ τούτου μπορεί να γνωρίσει το παγκόσμιο πνεύμα , το Θείο. Διακηρύσσει ότι είναι η βάση και η σύνθεση όλων των αληθειών που είναι κοινές σε όλες τις θρησκείες. Συνοψίζοντας , η ενότητα της ύπαρξης , ο μονοθεϊσμός , δηλαδή η πίστη και η λατρεία ενός Θεού.

8.       Σε ότι αφορά τον Μπεκτασισμό αποτέλεσε το σπουδαιότερο μυστικό φιλοσοφικό των μοναχών Δερβίσηδων (πτωχών). Για την εξάπλωση του Ισλάμ ως θρησκεία δεν χρειάζονταν μακρά περίοδο κατήχησης. Αρκούσε ο κατηχούμενος να πει τη φράση: Δεν υπάρχει άλλος Θεός, ο δε Μωάμεθ είναι ο προφήτης του. Το μέτρο αυτό επέδρασε δραστικά υπέρ της εξάπλωσης του Ισλάμ.

9.       Οι χωρικοί της Ανατολής και οι Τουρκομάνοι όμως δεν μπορούσαν να κατανοήσουν τα περίπλοκα κηρύγματα των ιεραποστόλων του Ισλάμ. Έτσι οι ουλεμάδες (άραβες ως επί τω πλείστον θεολόγοι) προτιμούσαν  να κινούνται και να διδάσκουν πέριξ των πόλεων όπου το ακροατήριο τους μπορούσε να κατανοήσει το περίπλοκο από άποψεως διατυπώσεων και δογμάτων κήρυγμα τους.

10.   Ο κατώτερος βαθμός στα μπεκτασίδικα τάγματα ήταν ο Δερβίσης , έπειτα ο Ντεντέ και ο μεγαλύτερος ήταν ο Μπαμπά. Σε ότι αφορά το μέγιστο επί της γης ιερό των Μπεκτασήδων αυτός είναι ο Αυθέντης Τσελεμπής (Τσελεμπή Εφέντη).

11.   Στις γιορτές τους μεγάλη σημασία αποδίδουν στη λυχνοκαϊα και στο άναμμα κεριών εξαιτίας και της επίδρασης τους από τον χριστιανισμό.

12.   Οι προγραφές του Σουλτάνου Σελίμ του Τρομερού και η εξόντωση των γενιτσάρων από τον Σουλτάνο Μαχμούτ τον Β΄ έπληξαν καίρια τον Μπεκτασισμό.

(Τις πληροοφορίες αυτές άντλησα από το βιβλίο του Βλαδίμηρου Μιρμιρόγλου , εκδόσεις Εκάτη, ά έκδοση 12-7-1940 , Κωνσταντινούπολη)  

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΚΑΣ

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

Ανοιχτή επιστολή προς ΚΑΣ

Ενόψει  της σημερινής συνεδρίασης του ΚΑΣ για την τύχη του βωμού των 12 θεών της αγοράς των Αθηνών οι σκέψεις μου υπό την μορφή ανοιχτής επιστολής.

Αξιότιμα μέλη του ΚΑΣ,

       Δεν θα σας προσβάλω επιχειρηματολογώντας υπέρ της σημαντικής αρχαιολογικής και ιστορικής αξίας του συγκεκριμένου ευρήματος και της περιοχής καθώς την γνωρίζετε καλύτερα από εμένα.
       Για να είμαι ειλικρινής νοιώθω και άβολα να προασπίζομαι την σωτηρία και ανάδειξη του βωμού των 12 θεών και της αρχαιολογικής περιοχής που χάνεται κάτω από τις ράγες του σιδηροδρόμου, καθώς αυτό θα έπρεπε να είναι το δικό σας μέλημα. Ως απλός πολίτης θα περίμενα να διδαχθώ από εσάς, θα περίμενα να πρωτοστατείτε σε κάθε προσπάθεια διάσωσης και ανάδειξης του μοναδικού πολιτισμού μας, πράττοντας το αυτονόητο για την θέση σας, που είναι η αξιακή τοποθέτηση του πολιτισμού πάνω από κάθε άλλο πρόσκαιρο συμφέρον ή πρόβλημα.
      Δυστυχώς και με μεγάλη θλίψη παρατηρώ την απουσία σας από αυτό το σκοπό καθ’ όλη την διάρκεια απ' όταν το ζήτημα προέκυψε.
Μάλιστα από την πρώτη στιγμη, κρίνοντας τουλάχιστον από τις θέσεις που εξέφρασε η κ. Μενδόνη είτε σε συνεντεύξεις της είτε με προώθηση προς δημοσιογράφους, τις οποίες δεν ξέρω αν αποδέχονται όλα τα μέλη, το όλο θέμα φαίνεται να μην τέθηκε ποτέ υπό συζήτηση, αφού αντίθετα με το ρόλο της, εξ’ αρχής θεώρησε το θάψιμο του βωμού και των άλλων πιθανών ευρημάτων ειλημμένη απόφαση και αρκέστηκε σε μια προώθηση όλων των αντιθέτων αίολων επιχειρημάτων περί ταλαιπωρίας του επιβατικού κοινού και κόστους της όποιας σωστής λύσης. Βλέποντας αυτή την ταύτιση με την αρχική πρόθεση του ΗΣΑΠ πραγματικά αναρωτιέμαι για τον ρόλο του ΚΑΣ.
      Βέβαια γνωρίζω πως το έργο σας είναι πολύ σοβαρό και είστε αναγκασμένοι συχνά να παίρνετε πολύ δύσκολες αποφάσεις. Όμως νομίζω πως παρ’ όλη την πίεση που μπορεί να δέχεστε, παρ’ όλη την δυσκολία μιας απόφασης, αυτή πρέπει να στοχεύει στην προάσπιση των πολιτισμικών μας αγαθών τα οποία είναι και από τα λίγα αγαθά που παγκοσμίως ‘παράγει’ η χώρα μας. Αγαθά που ειδικά αυτήν την ώρα της κρίσης θα έπρεπε να προάγουμε.
Αυτά τα αγαθά είναι που καλούμαστε να καλλιεργήσουμε, να αγκαλιάσουμε και να αναδείξουμε ακόμα και για οικονομικούς λόγους καθώς τα μακροπρόθεσμα οφέλη είναι πολύ περισσότερα από την όποια σημερινή και περαστική δυσκολία.
       Σεβόμενος τις γνώσεις σας και το έργο σας, θα ήθελα να κάνω την εξής παράκληση ως απλός πολίτης και ως άνθρωπος που ακολουθεί τις θρησκευτικές πρακτικές των προγόνων μας.
Στο όνομα της αγνής πνευματικότητας που μπορούν να επιδείξουν όλοι οι καλλιεργημένοι άνθρωποι σας παρακαλώ να αφουγκραστείτε.
-   Να αφουγκραστείτε τους αμέτρητους πρόγονούς μας που τιμούσαν τον βωμό ως ιερό.
- Τους αμέτρητους προγονούς μας που προσέφυγαν σε αυτόν ικέτες
- Τα χιλιάδες χρόνια που αυτό το ιερό καρτερικά περίμενε θαμμένο
- Την θρησκευτική του σημασία ως ιερού ομφαλού της πόλης μας
-    Και τους χιλιάδες συμπολίτες σας που σήμερα σε αυτό το βωμό αναγνωρίζουν το ιερό και το αγκαλιάζουν ως ένα μέγα σύμβολο.
Σύμβολο μιας Ελλάδας που έχοντας σταθερά ριζωμένα τα πόδια μες την γη του παρελθόντος, στέκεται ψηλά ατενίζοντας με ελπίδα τον ήλιο του μέλλοντος.
      Γιατί δεν είναι απλά ένα αρχαιολογικό εύρημα αυτό που θάβουμε. Θάβουμε το σέβας και την μνήμη μας, θάβουμε ένα ιερό, ένα σύμβολο και την ελπίδα όλων μας για ένα καλύτερο μέλλον.
Θεωρώ αδύνατο να πιστεύει κανείς πραγματικά πως η κατάχωση θα είναι προσωρινή. Εξ’ άλλου δεν γνωρίζω καμιά περίπτωση που να επανήλθε το σύγχρονο κράτος για να αναδείξει αρχαιολογικό χώρο που καταχώθηκε, ακόμα και σε περιπτώσεις πιο εύκολες που δεν υπήρχε τίποτα από πάνω. Είναι υποτιμητικό της νοημοσύνης μας λοιπόν, να πιστεύουμε πως κάτι τέτοιο θα συμβεί στο μέλλον στο οποίο μετατίθεται , αν αποφασιστεί κατάχωση, η ευθύνη μας για ανάδειξη ειδικά όταν έχουμε χάσει την ευκαιρία να πράξουμε τα δέοντα τώρα, τώρα που ο βωμός είναι στο φώς, που οι εργασίες είναι σε εξέλιξη, που μια λύση από τις πολλές που έχουν προταθεί μπορεί να δοθεί.
      Τι μας κάνει να πιστεύουμε πως κάποιοι στο μέλλον θα φανούν καλύτεροι από εμάς και θα δεν θα θυσιάσουν και αυτοί στο χυδαίο βωμό της υλιστικής οικονομίστικης αντιμετώπισης, αυτά που λόγω ιερότητας θα έπρεπε να είναι αδιαπραγμάτευτα με κάθε κόστος. Τι μας κάνει να το πιστεύουμε αυτό όταν εμείς δεν μπορέσαμε ενώ είχαμε την ευκαιρία κοντά 80 χρόνια μετά από την προηγούμενη που είχε παρουσιαστεί. Ενώ μπορούσαμε από πριν να σχεδιάσουμε μια άλλη λύση καθώς η θέση του βωμού ήταν από πριν γνωστή και η ελπίδα για επέκταση του αρχαιολογικού χώρου της αγορά από πριν ζωντανή αντί να προβάλουμε τώρα σαν επιχείρημα τον μελλοντικό επανασχεδιασμό.
      Για όλα αυτά τελειώνοντας σας παρακαλώ να αφουγκραστείτε. Αφουγκραστείτε όλες αυτές τις φωνές, του παρελθόντος του παρόντος και του μέλλοντος και πάρτε την σωστή απόφαση της επιτόπιας ανάδειξης του βωμού και της όλης περιοχής Τώρα! Να ξέρετε πως έτσι θα έχετε την απόλυτη στήριξη μας, θα έχετε τον σεβασμό μας.

Τα δάκρυα της Πριγκιπέσας

Μια περήφανη γυναίκα με πολυκύμαντη διαδρομή στις συμπληγάδες της ιστορίας και του έρωτα. Στα χρόνια μετά την Άλωση , η δύναμη της αγάπης , οδηγεί την Πριγκιπέσα της Θάσου Ισαβέλα - που έχει χάσει πια την ηγεμονία και τους δικούς της - στην αναζήτηση του πειρατή του Αιγαίου , Αγγελή , για να ξαναζήσουν τις μοναδικές στιγμές του έρωτα τους.

"Είχε πέράσει ένας χρόνος σχεδόν από τότε που οι Τούρκοι τους είχαν διώξει από τη Θάσο και είχε χάσει τους αγαπημένους της γονείς. Ένας χρόνος από την πρώτη οδυνηρή απώλεια. Η δεύτερη απώλεια εκείνο το βράδυ, μερικές ώρες πριν, αμέσως μετά το γάμο της στο Κάστρο του Φονιά. Ακούμπησε το λαιμό της και ψηλάφιισε το γιακά από  το φόρεμα της. Για μια στιγμή ένιωσε οργή , κατέβασε το χέρι της μπροστά στο στήθος της , άρπαξε την πουκαμίσα της και άρχισε με λύσσσα να την τραβάει για να την βγάλει. Την έσφιγγε, είχε κολλήσει επάνω της και της έκαιγε τη σάρκα. Με το ίδιο φόρεμα που είχε παντρευτεί , με τοο ίδιο και είχε χωρίσει". 

Στη βασιλεύουσα η Ισαβέλλα ξαναβρίσκει την αδελφή της  αποκαταστημένη, εύπορη. Όμως η ζωή αυτή δεν της ανήκει. Οι γαλέρες και τα άλλλα μεσαιωωνικά καράβια καθώς και τα μοναστήρια της εποχής τη φιλοξενούν στο δρόμο της μεγάλης αναζήτησης της , που είναι στρωωμένος με βάσανα , λύπες και εφιάλτες. Το σενάριο της ζωωής της διαδραματίζεται ολοένα και πιο πολύπλοκο....ολοένα και πιο συναρπαστικό.  

2ο Πανγεροντιανό Συμπόσιο

ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΡΑΙΟΣ

Οποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά"

"Οταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του, και το πλέον απαραίτητο από όλα τα χρέη του (...)".

Τα παραπάνω λόγια δεν είναι μόνο ένα απόσπασμα από τη "Χάρτα των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του Ρήγα Φεραίου.Είναι απόφαση σκλάβου κόντρα στη σκλαβιά, στάση εξύψωσης του ανθρώπου, παρακαταθήκη της ίδιας της ιστορίας σε όλους εμάς, τους επόμενους.

Οταν, όμως, ο Ρήγας Φεραίος, το 1797, γράφει τη "Χάρτα των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων", μιλάει για τον ελεύθερο άνθρωπο και γίνεται ουσιαστικά ο πρωτεργάτης της Ελληνικής Επανάστασης.Γι' αυτή του την "ιδιότητα", το 1798 φυλακίζεται και δολοφονείται.

Ποιος ήταν, όμως, εκείνος ο σπουδαίος οραματιστής και διαφωτιστής; Πώς οδηγήθηκε στο θάνατο εκείνος που έκανε σημαία ελληνική το "Κάλλιο 'ναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,/ παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή!";Πώς συνέβαλε στην απελευθέρωση αυτός, τον οποίο οι κυβερνήσεις της ελεύθερης Ελλάδας δε θεωρούν απαραίτητο να θυμόμαστε... Πουθενά, σε καμία πλατεία της Αθήνας δεν υπάρχει ένα, τουλάχιστον, άγαλμά του, εκτός από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αντίθετα οι δουλικές κυβερνήσεις, των ελεύθερων Ελλήνων θεώρησαν κάποτε πιο αναγκαίο να στήσουν το άγαλμα του... Τρούμαν.

Ο Ρήγας Φεραίος γεννήθηκε το 1757 στο Βελεστίνο της Θεσσαλίας. Λένε, μάλιστα, πως πολύ νέος έπνιξε έναν Τούρκο γιατί τον προσέβαλε. Ξενιτεύεται από την Ελλάδα το 1774,χρονιά που υπογράφεται η Ρωσοτουρκική Συνθήκη Ειρήνης. Τότε ξεριζώθηκαν χιλιάδες Ελληνες. Μόνο στην Αυστροουγγαρία μετανάστευσαν 80.000 άνθρωποι. Ο Ρήγας Φεραίος βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη.Το 1786 πηγαίνει στη Βλαχία,όπου θα γίνει ο κήρυκας της επανάστασης. Μιας επανάστασης με πλατύ απελευθερωτικό χαρακτήρα που αφορούσε σε όλους του λαούς των Βαλκανίων.Ενα χρόνο αργότερα ξεσπάει οπόλεμος των τριών Αυτοκρατοριών.Η Ρωσία και η Αυστρία αντιμέτωπες με την Τουρκία. Πριν ακόμα τελειώσει ο πόλεμος, ο Ρήγας ήταν γραμματικός του Βαρόνου Λάνγκενφελντ.Μαζί με τον βαρόνο θα μείνει επτά μήνες στη Βιέννη, όπου γνωρίζεται με τα πιο ζωντανά στοιχεία της ελληνικής παροικίας και εκδίδει το "Φυσικής απάνθισμα",βιβλίο στο οποίο γράφει την περίφημη ρήση"όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά".Το 1791 γυρίζει στο Βουκουρέστι και το 1792 η Ρωσία υπογράφει συνθήκη ειρήνης με την Τουρκία, ακολουθώντας την απόφαση της Αυστρίας. Μονομιάς καταρρέουν οι ελπίδες των λαών των Βαλκανίων για απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό.

Αλλά ο απόηχος της Γαλλικής Επανάστασης φτάνει δυνατός τους υπόδουλους λαούς. Και ο Ρήγας από διαφωτιστής γίνεται επαναστάτης.Η ώρα της δράσης έχει φτάσει και τα εθνεγερτικά του όνειρα ξεσπούν. Ονειρα, που τον Αύγουστο του 1796 τα καταγράφει σε χάρτες και χειρόγραφα και τα παίρνει μαζί του στην Βιέννη. Ο πρόξενος Μαρκέλιους ειδοποιεί το υπουργείο Εξωτερικών της Αυστρίας λέγοντας: "στις αρχές της εβδομάδας ένας γραμματικός, Ρήγας, πρόσωπο ύποπτο, ξεκίνησε από 'δω για την Βιέννη, όπου σκοπεύει να τυπώσει ελληνικό γεωγραφικό χάρτη".Στην πρωτεύουσα της Αυστρίας θα γράψει τον "Θούριο",μια επαναστατική προκήρυξη γραμμένη σε στίχους. Ο Γιάννης Κορδάτος χαρακτηρίζει τον "Θούριο" ως "παμβαλκανικό εγερτήριο".

Ηταν καιρός, όμως, να γυρίσει στην Ελλάδα. Χάρτες, επαναστατικές προκηρύξεις και χειρόγραφα, τα βάζει όλα σε κάσες για να τα στείλει στον εμπορικό αντιπρόσωπο στην Τεργέστη, Αντώνη Νιώτη,μέσω του αντιπροσώπου Αργέντη,διευκρινίζοντας όμως ότι τελικός παραλήπτης θα ήταν ο έμπορος και λόγιος Αντώνιος Κορωνιός.

Εχει αρχίσει να παίζεται η τελευταία πράξη της ζωής του Ρήγα Φεραίου.Εκανε το μοιραίο λάθος να στείλει γράμμα στον Κορωνιό και στην πραγματικότητα να στείλει στο θάνατο τον εαυτό του και εφτά συντρόφους του. Ο Κορωνιός έλειπε και ο συνέταιρός του, Δημήτρης Οικονόμου,μιλάει στην αστυνομία της Τεργέστης για ένα "παράξενο" εμπόρευμα.

19 Δεκέμβρη 1797.Ο Ρήγας συλλαμβάνεται μόλις φθάνει στην Τεργέστη. Προφταίνουν, μαζί με τον Περαιβό να πετάξουν καταλόγους με ονόματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Αρχίζουν οι ανακρίσεις. "Ποιους έχεις συνεργάτες;",τον ρωτάνε. "Ολο το ΕΘνος" τους απαντάει.

Για αυτό το Εθνος, σύμφωνα με τα σχέδιά του, ετοιμαζόταν να πάει στη Μάνη και να ελευθερώσει το Μοριά. Επειτα να περάσει στη Στερεά Ελλάδα, να σμίξει με τους Σουλιώτες και να ξεσηκώσει Επανάσταση σε Ηπειρο, Ρούμελη, Μακεδονία και Αλβανία.

Στις 14/2/1798 οδηγείται στη φυλακή της Βιέννης,ενώ είχαν ήδη συλληφθεί οι πιο στενοί συνεργάτες του. Τους κρατούμενους τους χώρισαν σε δύο ομάδες: σε εκείνους με αυστριακή καταγωγή, οι οποίοι θα εξορίζονταν και στους ραγιάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τους οποίους θα παρέδιδαν τους Τούρκους.

Ο Ρήγας και εφτά σύντροφοί του ανήκαν στη δεύτερη ομάδα και παραδόθηκαν στον Τούρκο καϊμακτσή του Βελιγραδίου.Οι νέοι δήμιοι τους οδήγησαν στα μπουντρούμια του Κάστρου της Neboisa,στη συμβολή Δούναβη και Σάβα.

Νύχτα 24ης Ιούνη 1798.Οι δήμιοι εισβάλουν στο Κάστρο. Στραγγαλίζουν τον Ρήγα και τους άλλους και τους πετάνε στον Δούναβη. Νόμισαν ότι μαζί με τους επαναστάτες πέταξαν και την επανάσταση.

Είκοσι τρία χρόνια αργότερα τα όνειρα του Ρήγα Φεραίου γίνονται πραγματικότητα. Οι Ελληνες επαναστατούν.
(το παρόν κείμενο αναδημοσιέυεται από την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ , Κυριακή 24 - 03 -1996

Ευρήματα στον Γέροντα

Σε επικοινωνία που έχα με τον αρχαιολόγο κ. Πούλιο μου επιβεβαίωσε την ύπαρξη ερειπίων παλαιοχριστριανικού ναού μεταξύ των χωριών Γέροντα και Ζαρκαδιάς. Μάλιστα είχε και την ευγενή καλοσύνη να μου δώσει και το σχετικό απόσπασμα του αρχαιολογικού δελτίου 35 (1980) στο οποίο και αναφέρονται τα εξής, (αντιγάφω επι λέξει):

"Σε μικρή απόσταση Β.Δ του χωριού Γέροντας (επαρχία Νέστου) βρέθηκε ακέραιο σφαιροειδές και οξυπύθμενο πιθάρι (υψ. 1 μέτρο, διάμετρος κοιλιάς 0,78 και διαμ. στόμιου 0,38 μ) που μεταφέρθηκε στο Μουσείο Καβάλας. Παλιοχριστιανικά όστρακα και δυο παλιοχριστιανικά μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη (κομμάτι πεσσίσκου τέμπλου , διαστ. 0,26 χ 0,22 χ 0,19 μ.) και κομμάτι τοιχοβάτη  διαστ. 0,07 χ 0,24 χ 0,07 μ , που βρέθηκαν στην ίδια περιοχή , είναι ενδείξεις παλαιοχριστιανικής θέσης."

Αναφορές για τα εν λόγω ευρήματα υπάρχουν και στο βιβλίο του κ. Κοζαρίδη Χρίστου καθώς  για την ιστορία της επαρχίας Νέστου, απλά με την παρούσα ανάρτηση επιχειρώ να παρουσιάσω τα ευρήματα αυτά. 

Είναι κοινός τόπος όμως μεταξύ των αρχαιολόγων ότι τα διάφορα ευρήματα της περιοχής δεν έχουν αναδειχθεί όσο θα έπρεπε , ή κάποιες φορές και καθόλου, με αποτέλεσμα να βρίσκονται έρμαια στις ορέξεις αρχαιοκάπηλων οι οποίοι με τς λαθρανασκαφές τους επιφέρουν τεράστιες καταστροφές στα μνημεία της περιοχής . Αρκεί να κάνει μια βόλτα κάποιος στο όρος Ντεντέ - Ντάγ  πάνω από τα χωριά Πέρνη - Πετροπηγή για να διαπιστώσει εξ ιδίοις όμμασι το μέγεθος της καταστροφής που αυτοί οι άνθρωποι έχουν προκαλέσει, σκάβοντας σε όλη σχεδόν την πλαγιά του βουνού , ανασηκώνοντας κάθε πέτρα ή πετραδάκι  στη δίψα τους για ευρήματα.   

Τέλος θα ήταν αχαριστία μέγιστη από μέρους μου αν δεν ανέφερα ότι πολλά χρωστά η περιοχή μας σε ότι αφορά την ανάδειξη της ιστορίας της στον ερευνητή, φιλίστωρ κ. Ιορδάνη Βλαχόπουλο, Δυστυχώς όμως η προσφορά αυτή δεν έχει αναγνωρισθεί ακόμα από τους φορείς της πόλης μας.   

ΣΩΣΤΙΚΗ ΑΝΑΣΚΑΦΗ ΣΤΟ ΛΙΘΟΧΩΡΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΝΕΣΤΟΥ

Σε συνέχεια προηγούμενης ανάρτησης αναφορικά με τα ευρήματα στο Λιθοχώρι Καβάλας , σας ενημερώνω περαιτέρω ότι η ανασκαφή έλαβε χώρα από το Μάρτιο του 2006 έως τον Απρίλιο του 2010, με αφορμή τη κατασκευή της έας Εγνατίας Οδού. 

Τα όσα ευρέθησαν είναι τα κάτωθι, ιδιαίτερα σημαντικά από αρχαιολογικής σημασίας:  

α) τμήμα κτηρίου (οικία ή σταθμός της αρχαίας εγνατίας οδού)

β) τα θεμέλια πύργου

γ) δυο ανισομεγεθείς κυκλικοί ταφικοί περίβολοι και

δ) δύο τοίχοι

Όλα τα παραπάνω χρονολογούνται αό τα τέλη του 1ου έως τα μέσα του 4ου αιώνα μ.χ.

Στην ίδια περιοχή επίσης εντοπίσθηκε εκτεταμένο νεκροταφείο με ενταφιασμούς και καύσεις ανθρώπων , καθώς επίσης και ενταφιασμούς αλόγων με ιππήλατα οχήματα. Το νεκροταφείο χρονολογείται από τον 5ο αιώνα π.χ έως τα μέσα του 4ου αιώνα μ.χ και η μία από τις δυο περιοχές του νεκροταφείου  περιλαμβάνει ενταφιασμούς ανθρώπων, αλόγων αλλά και οχημάτων, παρουσιάζοντας και το μεγαλύτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον.

Το πιο σημαντικό όμως εύρημα είναι τα υπολείμματα ενός ιππήλατου οχήματος , το οποίο χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 1ου αιώνα μ.χ. Από το όχημα ξεχωρίζει περίτεχνη χάλκινη διακόσμηση σε μορφή δωρικής ζωοφώρου , όπου εικονίζονται τρεις από τους άθλους του Ηρακλή : με την Κερυνίτιδα έλαφο, τον Ερυμάνθιο κάπρο αι τις Στυμφαλίδες όρνιθες, παραστάσες οι οποίες και είναι μοναδικές στον Ελληνικό χώρο.

Όλα τα ευρήματα παρουσιάσθηκαν στο ευρύ κοινό της Καβάλας και όχι μόνο σε εκδήλωση που διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Καβάλας στο χώρο του αρχαιολογικού μουσείο , το Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011. Ομιλητές στην εκδήλωση αυτή ήταν οι αρχαιολόγοι Β. Πούλιος (υπεύθυνος της ανασκαφής), Δ. Μεγγίδης και Ε. Κοσμίδου. Αναλυτικό ρεπορτάζ για την εκδήλωση θα υπάρξει και στην τοπική εφημερίδα Φωνή του Νέστου που θα κυκλοφορήσει στις 26-1-2011 με φωτογραφίες και περαιτέρω στοιχεία.  

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ

Χθες , 22-1-2011, έλαβε χώρα στην Καβάλα μια ιδιαίτερα σημαντική εκδήλωση στο χώρο του αρχαιλογικού μουσείου Καβάλας , με ομιλητές , τον επικεφαλή της ομάδας ανασκαφών στο Λιθοχώρι κ. Πούλιο και την ομάδα του. Στην εκδήλωση παρουσιιάσθηκαν αναλυτικά όλα τα ευρήματα της ανασκαφής στον΄χώρο αυτό που περιλαμβάνουν  μεταξύ άλλων σκελετούς ανθρώπων και αλόγων , νομίσματα, ίχνη τοιχοποιίας , αγγεία καθώς και παραστάσεις με άθλους του Ηρακλη, τους πρώτους που ανακαλύφθηκαν στην Ελλάδα.

 Όπως προκύπτει από τις ανασκαφές η ευρύτερη περιοχή Λιθοχωρίου - Ξεριάς έχει να μας δώσει αρκετά αρχαιολογικά ευρήματα ακόμη. Τώρα σε ότι αφορά την ιστορία του Γέροοντα ο κ. Πούλιος επιβεβαίωσε τηναναφορά που κάνει ο Χρήστος Κοζαρίδης στο βιβλίο του όπου αναφέρει ότι μεταξύ Γέροντα και Ζαρκαδιάς βρέθηκαν τα ερείπια πρωτοχριστιανικού ναού. Όπως μου ανέφερε ο εν λόγω αρχαιολόγος τα ευρήματα ανακαλύφθηκαν στο κτήμα Σπανού , ψηλότερα από τον δρόμο που συνδέει το χωριό μου με τη Ζαρκαδιά μαζί με ένα μεγάλο πιθάρι το οποίο και εκτίθεται στο Αρχαιολογικό  Μουσείο Καβάλας. Η ανακάλυψη αυτή φωτίζει έστω και αμυδρά την ιστορία της περιοχής κατά τους  πρώτους αιώνες μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού, αλλά δυστυχώς ελλείψει χρημάτων δεν συνεχίσθηκαν οι ανασκαφές στην περιοχή. Αν συνδυαστεί η ανακάλυψη αυτή με αφηγήσεις παλαιότερων κατοίκων του χωρίου για διάφορα αντικείμενα που βρήκαν στο παρελθόν νομίζω πως θα άξιζε κάποια στιγμή να συνεχισθούν οι ανασκαφές υπό τον όρο φυσικά ότι θα ληφθούν υπόψη οι απόψεις των αρχαιολόγων για την αξία της συνέχισης αυτών.

Γενιά του Πολυτεχνείου

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Μια διαφορετική άποψη για την περίοδο από το πολυτεχνείο και μετά την οποία ο συγγραφέας του άρθρου την παρουσιάζει με έναν διαφορετικό τρόπο . Αξίζει κανείς να το διαβάσει , άσχετα αν συμφωνεί με τον συντάκτη του άρθρου ή όχι. Ας μην ξεχνάμε ότι η ιστορία έχει δυο όψεις τις οποίες αξίζει να γνωρίσεις αν θέλεις να σχηματίσεις μια πλήρη εικόνα για τα γεγονότα της κάθε εποχής την οποία εξετάζεις.

"Ξέρεις ποιος είναι αυτός ρεεεε; Ρε...ξέρεις ποιον έσπρωξες; Ρε...ξέρεις ποιου τα

στοιχεία ζήτησες για εξακρίβωση;" …φώναξε ένας "δημοκράτης" των Εξαρχείων σε κάποιον

νεαρό αστυνομικό, ο οποίος τόλμησε να ελέγξει τον προκλητικό Παπαχρήστο. Ένας

εμφανώς κρατικοδίαιτος και άρα επαγγελματίας "δημοκράτης" έκανε αυτό, το οποίο κάνουν

συνήθως όλοι οι όμοιοί του στη μεταπολίτευση. Άσκησε το πιο δημοφιλές σπορ των

"αριστερών" στην "αριστερή" μεταπολίτευση. Το σπορ της εκ του ασφαλούς "απείθειας"

προς την εξουσία.

"Έβγαλε γλώσσα" στην εξουσία. Στην εξουσία του χωροφύλακα. Στη δήθεν εξουσία του

δήθεν χωροφύλακα, τον οποίο οι ίδιοι διορίζουν από το 81' και πέρα και τον χρησιμοποιούν

κατά βούληση. Όταν δεν τον βρίζουν στον δρόμο κάποιες πολύ συγκεκριμένες "ηρωικές"

ημερομηνίες, τον έχουν έξω από τα σπίτια τους, είτε για να τους φυλάει είτε για να τον

στείλουν στο σούπερ μάρκετ και να κουβαλήσει τα ψώνια τους.

Σ' αυτόν απευθύνθηκε ο επαγγελματίας "αριστερός", προφανώς για να τον ακούσει ο

λαός και όχι ο ίδιος ο "χωροφύλαξ". Ο "χωροφύλαξ" έτσι κι αλλιώς πάντα γνώριζε ποιος

είναι ο Παπαχρήστος και ο κάθε Παπαχρήστος. Ο "χωροφύλαξ" πάντα γνώριζε ποιοι είναι

όλοι αυτοί, γιατί αναλάμβανε πάντα να τους προστατεύσει. Ο "χωροφύλαξ" πάντα τους

γνώριζε, γιατί γνώριζε το χαφιεδαριό, το οποίο περιφερόταν στα γραφεία της ασφάλειας. Ο

λαός είναι αυτός, ο οποίος έχει αρχίσει να "ξεχνάει" ποιος είναι ο Παπαχρήστος και αυτό

είναι που τους ενοχλεί. Ο λαός μπορεί να μην "ξεχνάει" τι σημαίνει "Δεξιά", αλλά τελευταία

με τους Αλαβάνους και τους Κουβέληδες έχει αρχίσει και "θυμάται" τι σημαίνει "Αριστερά".

Ο λαός έχει αρχίσει να μην θυμάται αυτά που "πρέπει" και αυτό είναι που μειώνει τα κέρδη

των "ηρώων" της Αριστεράς. Μειώνει την "κληρονομιά" τους …και έχουν παιδιά ν'

αποκαταστήσουν. Έτσι λοιπόν, για ν' ακούσει ο λαός, μας εξήγησε ο εξοργισμένος

"δημοκράτης" ότι ο Παπαχρήστος είναι η "φωνή". "Η ΦΩΝΗ του Πολυτεχνείου". Η μισή

ΦΩΝΗ του Πολυτεχνείου, για να είμαστε δίκαιοι, εφόσον την άλλη μισή την ταΐζουμε τώρα

στην Ευρώπη και είναι η διαβόητη Δαμανάκη.

Δαμανάκη και Παπαχρήστος. Το δίδυμο της "επιτυχίας" του Πολυτεχνείου. Η μία φώναζε

…"Εδώ Πολυτεχνείο" με τον στόμφο και την ένταση που κάποιος πλανόδιος καντινιέρης

φωνάζει …"εδώ μεζεδοπωλείο" και ο άλλος παρίστανε τον Ταμτάκο της κοινωνικής

αντίστασης. Πραγματικός Ταμτάκος. Ο Μήτσος ο Ταμτάκος. Ούτε "Μολών Λαβέ" ως αρχαίος

Έλληνας ούτε "Ελεύθερος Πολιορκημένος"ως νεώτερος. Δεν χρειάστηκε, εφόσον στο

Πολυτεχνείο δεν στήθηκαν ούτε Θερμοπύλες ούτε Μεσολόγγια. Φάμπρικα στήθηκε και στις

φάμπρικες δεν γίνονται μάχες, αλλά παζάρια. Γι' αυτόν τον λόγο οι "ήρωες" φώναζαν προς

πάσα κατεύθυνση. Φώναζαν σε υποψήφιους "πελάτες", είτε για "βοήθεια" είτε για "έλεος".

"Ήρωες", που για τη δική τους ασφάλεια να ζητούν την "ασπίδα" του άμαχου κόσμου ή

να εκλιπαρούν για το έλεος των αντιπάλων τους, μόνο στο ελληνικό Πολυτεχνείο υπήρξαν.

Στο πρώτο εξειδικευόταν η Δαμανάκη και στο δεύτερο ο Παπαχρήστος. Αυτός μάλιστα θα

μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν ένας Ταμτάκος κανονικός …"Καλέ μου κύριε Φαντάρε. Μη

μου κάνεις κακό. Αντέλφι σου είμαι. Ντεν έχω τίποτες απάνω μου. Να… ντες και μόνος σου.

Τώρα τα πω και τον ετνικό ύμνο. Ίντιοι είμαστε. Για το μεροκάματο πολεμάμε. Να ζήσουμε

κι εμείς αντέλφια".

Να ζήσουν ήθελαν τα μετέπειτα golden boys της μεταπολίτευσης. Να ζήσουν άκοπα και

πλούσια. Ξεκίνησαν τις ζωές τους χωρίς κεφάλαιο και θέλησαν να το αποκτήσουν πίσω από

τα κάγκελα του Πολυτεχνείου. Στην "αυλή" του φύτεψαν ένα "δένδρο" και παίρνουν κάθε

χρόνο τη "σοδειά" τους. Τα πιο golden boys απ' όλα. Τα boys και τα girls που πήραν το πιο

πλούσιο μεροκάματο που δόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Πάρα πολύ πλούσιο, αν σκεφτεί

κάποιος ότι εκείνο το "μεροκάματο" της Δαμανάκη εξακολουθεί ακόμα να της αποδίδει

χιλιάδες ευρώ μηνιαίως. Κι όμως. Ένα απλό μαρούλι διατηρεί τη φρεσκάδα του για πολύ

περισσότερο χρόνο απ' όσο διήρκησε ο αγώνας της Δαμανάκη και του Παπαχρήστου ...μαζί.

Εδώ μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης τι σημαίνει Golden Boy. Να καταλάβει αυτά, τα

οποία γνώριζαν από τότε οι "ήρωες" του Πολυτεχνείου. Αυτά, τα οποία όλοι οι υπόλοιποι

εργαζόμενοι, για να τα καταλάβουν, έπρεπε να περάσουν δεκαετίες και αφού πρώτα δουν

τη Goldman Sachs. Να καταλάβουν οι άνθρωποι του μόχθου και του μεροκάματου τις

αναλογίες κόπου και αμοιβής, που καθιστούν κάποιον Golden. Για μια βραδιά υποτιθέμενης

αντίστασης κάποιοι ζούνε για πάνω από τριανταπέντε χρόνια σαν βασιλείς. Χιλιάδες ώρες

έχουν καταναλώσει από τις ζωές τους, για να μας περιγράψουν ένα συγκεκριμένο

εικοσάλεπτο της μίζερης ζωής τους. Συνεχώς επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια, ενώ με το

ίδιο βίντεο θα μπορούσαν να καλύψουν τριανταπέντε χρόνια αναλύσεων. Ελλείψει

αδημοσίευτων ηρωικών περιστατικών ή άλλων δεδομένων, έχουν φτάσει σε σημείο ν'

αναζητούν τις συνθήκες ατμοσφαιρικής πίεσης και υγρασίας εκείνης της "ηρωικής" βραδιάς.

…Κι όμως, αυτοί είναι από τους "κορυφαίους" μιας ολόκληρης γενιάς. Τόσο "κορυφαίοι",

που έδωσαν στη γενιά τους τη δική τους "ταυτότητα". Τόσο "κορυφαίοι", που πάνω τους

άρχισε να "χτίζεται" το σταρ σύστεμ μιας ολόκληρης γενιάς. Πριν περιγράψουμε ακριβώς τι

"χτίστηκε" πάνω τους, χρήσιμο είναι να πούμε μερικά γενικά πράγματα και τα οποία

αφορούν όλες τις γενιές. Οι κορυφαίοι άνθρωποι της κάθε γενιάς είναι αυτοί που την

χαρακτηρίζουν. Αυτούς θυμούνται οι επόμενοι και αυτοί λειτουργούν ως χαρακτηριστικό

της. "Η Αθήνα του Περικλή" …λέμε. "Η Ελλάδα του Αλεξάνδρου". Οι κορυφαίοι λοιπόν της

κάθε γενιάς λειτουργούν όπως οι "χρωστικές" στη χημεία. Δίνουν "χρώμα" στη γενιά τους.

Μπορεί να μην εκφράζουν ή ν' αντιπροσωπεύουν απόλυτα τα χαρακτηριστικά τής κάθε

γενιάς, αλλά είναι αυτοί, οι οποίοι της δίνουν "ταυτότητα".

Είτε για καλό είτε για κακό, αυτό συμβαίνει πάντα. Δεν είναι απαραίτητο δηλαδή να είναι

όμοιοι οι λίγοι, οι οποίοι δίνουν το "χρώμα", με τη μεγάλη μάζα, που "χρωματίζεται". Δεν

είναι απαραίτητο να ταυτίζονται. Δεν ήταν όλοι οι αρχαίοι Αθηναίοι ίδιοι με τον Περικλή,

όπως δεν ήταν και όλοι οι αρχαίοι Μακεδόνες ίδιοι με τον Αλέξανδρο.Κάποιες φορές οι

πολλοί ευνοούνται από αυτές τις ταυτίσεις και κάποιες άλλες φορές αδικούνται. Το "χρώμα"

είναι αυτό το οποίο φαίνεται και από αυτό δεν ξεφεύγει ολόκληρη η γενιά. Το "χρώμα", το

οποίο δεν είναι ακίνδυνο, αν συνδυάζεται με δηλητηριώδεις ιδιότητες. Δεν είναι ακίνδυνο,

όταν μετατρέπει σε ομόχρωμο δηλητήριο τεράστιες ποσότητες όγκου νερού. Αρκεί ένα

φιαλίδιο αρσενικού, για να δηλητηριαστεί μια ολόκληρη πισίνα. Ξαφνικά δεν μετατράπηκε

το νερό σε αρσενικό, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε, όταν δεν μπορεί να εξυπηρετήσει ως

νερό.

Η γενιά λοιπόν του Πολυτεχνείου χρωμάτισε και δηλητηρίασε μια ολόκληρη γενιά

Ελλήνων. Εξαιτίας των άθλιων και βρομερών "χρωστικών" της, είναι η χειρότερη γενιά

Ελλήνων στο σύνολο της ιστορίας. Είναι η χειρότερη, άσχετα αν ο μέσος Έλληνας αυτής της

γενιάς δεν διέφερε σε τίποτε από τους παλαιότερους. Η γενιά του όμως δεν παύει να είναι η

χειρότερη της ελληνικής ιστορίας. Γιατί; Γιατί είχε τους χειρότερους ανθρώπους επικεφαλής

της. Είχε το κατακάθι της κοινωνίας. Είχε το ίζημα του κοινωνικού βόθρου. Ως "χρωστική"

είχε το χρώμα των βοθρολυμάτων. Ως παθογόνος παράγοντας είχε την τοξικότητα

"αρσενικού". Το αποτέλεσμα είναι καταδικαστικό για ολόκληρη τη γενιά της

μεταπολίτευσης.

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τιλέμε. Να

καταλάβει μέσω ποιας σύγκρισης προκύπτει αυτό το αποτέλεσμα. Για να γνωρίζεις ποιος

είναι ο χειρότερος, θα πρέπει να γνωρίζεις τον λόγο που οι υπόλοιποι είναι καλύτεροι. Από

την εποχή λοιπόν του πολέμου μέχρι σήμερα τρεις γενιές Ελλήνων έχουν περάσει από

αυτήν τη χώρα και τώρα έρχεται η τέταρτη. Η γενιά του πολέμου του 40, η μεταπολεμική

γενιά και η γενιά του Πολυτεχνείου. Η ποιότητα της κάθε γενιάς κρίνεται από την ποιότητα

αλλά και τον όγκο της κληρονομιάς που αφήνει πίσω της. Κρίνεται από την περιουσία που

αφήνει στα παιδιά της. Άλλες γενιές αφήνουν πίσω τους μεγάλο όγκο κληρονομιάς και

άλλες αφήνουν πίσω τους υψηλής ποιότητας κληρονομιές.

Όλες οι γενιές των Ελλήνων ήταν άξιες, γιατί κατά κανόνα άφηναν μια Ελλάδα

ισχυρότερη από αυτήν που παραλάμβαναν οι ίδιες. Ακόμα και η γενιά της Μικρασιατικής

Καταστροφής άφησε πίσω της μια Ελλάδα σε διπλάσιο μέγεθος από αυτήν που παρέλαβε.

Μπορεί σε ένα γενικό επίπεδο, που αφορά τον ελληνισμό, να ήταν πράγματι καταστροφική,

αλλά στο στενό εθνικό και κρατικό επίπεδο άφησε μια σημαντική κληρονομιά στους

επόμενους. Όλες οι γενιές ήταν άξιες …εκτός από μία. Τη γενιά του Πολυτεχνείου …Τη γενιά

της Μεταπολίτευσης …Την πιο σάπια γενιά Ελλήνων.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζει κάποιος πολλές λεπτομέρειες, για να καταλάβει ποιος είναι

σημαντικός και ποιος όχι. Η "λογιστική" της ιστορίας είναι πάντα απλή. Ο σημαντικός

"φωνάζει" και τον ακούνε κι οι κουφοί. Ο Λεωνίδας ήταν σημαντικός και δεν απαιτείται

κάποιος καθηγητής της ιστορίας, για να μας το εξηγήσει. Ο Κολοκοτρώνης ήταν επίσης

σημαντικός. Οι ασήμαντοι είναι αυτοί οι οποίοι έχουν ανάγκη την ανάλυση για τον ίδιο λόγο

που χρειάζεται επιστημονική γνώση και τεχνολογικά μέσα, για να καταλάβουμε πόσο είναι

το λίπος του κουνουπιού. Ο Σημίτης είναι αυτός ο οποίος έχει ανάγκη την επιστήμη, για να

μας εξηγήσει αυτά, τα οποία δεν καταλαβαίνουμε και είναι η σημαντικότητά του. Κάτι

ανάλογο συμβαίνει και με τις γενιές. Οι σημαντικές γενιές "φωνάζουν", γιατί πάνω στα

κατορθώματά τους ζουν οι επόμενες. Ζούνε καλύτερα απ' ό,τι έζησαν αυτοί, οι οποίοι

θυσιάστηκαν γι' αυτούς. Ο σημαντικός είναι αυτός ο οποίος θυσιάζεται και όχι αυτός που

απολαμβάνει το κέρδος της θυσίας.

Από την εποχή λοιπόν του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και εντεύθεν, τρεις ήταν οι

γενιές που έχουν περάσει. Η γενιά του πολέμου του 40, η μεταπολεμική γενιά και η γενιά

του πολυτεχνείου. Η γενιά της αντίστασης. Η γενιά της αναγέννησης και της δημιουργίας. Η

γενιά του ξεπουλήματος. Η γενιά του πολέμου του 40 ήταν μια γενιά αξιοθαύμαστη. Μια

γενιά, η οποία κέρδισε τον παγκόσμιο θαυμασμό. Αντιστάθηκε γενναία σε μια αυτοκρατορία

και νίκησε. Θυσιάστηκε για την ελευθερία της και κέρδισε. Άφησε την Ελλάδα μεγαλύτερη

από ποτέ. Κέρδισε με το αίμα της και την επανένωση με τα Δωδεκάνησα. Άφησε την Ελλάδα

στους επόμενους στη μεγαλύτερή της μορφή.

Η επόμενη γενιά ήταν εξίσου ηρωική. Τόσο ηρωική, που η ειρηνική θυσία της ομοιάζει

με πραγματική θυσία πολέμου. Δούλεψαν τόσο πολύ, που, όταν ίδρωναν, άφηναν αίμα και

όχι ιδρώτα. Η πιο εργατική γενιά Ελλήνων όλων των εποχών. Η γενιά, που το έργο της

μπορεί άνετα να συναγωνιστεί το γερμανικό "θαύμα". Παρέλαβαν μια Ελλάδα πλήρως

ισοπεδωμένη από τον πόλεμο και την "έχτισαν" από την αρχή. Την έχτισαν σε σημείο να την

ευθυγραμμίσουν σχεδόν με το σύνολο της ανεπτυγμένης Ευρώπης. Έχτισαν εκ του μηδενός

τις υποδομές της. Δημιούργησαν ένα τεράστιο δημόσιο κεφάλαιο, το οποίο παρήγαγε υπέρ

του λαού όλα τα αγαθά, τα οποία θεωρούνται στρατηγικού χαρακτήρα. Ενέργεια, ύδρευση,

τηλεπικοινωνίες κλπ.. Άφησαν ένα σύστημα παιδείας, το οποίο "παρήγαγε" επιστημονικό

δυναμικό ευπρόσδεκτο σε όλα τα διάσημα πανεπιστημιακά ιδρύματα αυτού του Πλανήτη.

Άφησαν νοσοκομεία, όπου οι γιατροί κοιτούσαν τα συμπτώματα των αρρώστων και όχι τις

τσέπες τους. Άφησαν ασφαλιστικά ταμεία γεμάτα. Δεν άφησαν σχεδόν καθόλου εξωτερικό

χρέος.

Αυτές τις δύο ταλαιπωρημένες αλλά άξιες γενιές ακολούθησε η γενιά του Πολυτεχνείου.

Η γενιά η οποία κληρονόμησε μια Ελλάδα μεγάλη και προπάντων "χτισμένη". Η πιο πλούσια

κληρονόμος γενιά στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Η γενιά, η οποία είχε τον πιο εύκολο

ρόλο. Μόνον σωστή διαχείριση επέβαλε ο ρόλος της να κάνει, εφόσον τα δύσκολα τα είχαν

κάνει οι προηγούμενοι. Όμως, η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί και αυτή η γενιά δεν είχε

καλό "πρωινό". Με το "καλημέρα" αυτή η γενιά έγινε η αιτία να "χαθεί" η Κύπρος. Η πρώτη

"υποθήκη" που έβαλε, για να ανέλθει ακόπως στην εξουσία και να διαδεχθεί την

προηγούμενη. Αφού κάποιοι αποφάσισαν προκαταβολικά για την "ηγεσία" αυτής της γενιάς,

της ζήτησαν επίσης προκαταβολικά το αντίτιμο. Τα αφεντικά θα έπαιρναν την Κύπρο και η

γενιά του Πολυτεχνείου θα έπαιρνε τη "σκυτάλη" στην Ελλάδα …Καλή μοιρασιά.

Δεν έχασε η μεταπολεμική γενιά την Κύπρο. Την Κύπρο την έχασε η γενιά της

μεταπολίτευσης. Η νέα τότε γενιά, η οποία δέχθηκε να μην αντιδράσει στην εισβολή, γιατί

οι "ήρωές" της είχαν προκαταβολικά καταλάβει τις θέσεις τους. Όταν μια νέα γενιά έχει

"ήρωες" πριν ακόμα αγωνιστεί ηρωικά για έναν υψηλό στόχο, τότε υπάρχει πρόβλημα. Το

κυπριακό ζήτημα εξακολουθεί ακόμα να σέρνεται, γιατί αυτή η ίδια γενιά το "σέρνει". Δεν

λύνεται, γιατί η κυρίαρχη γενιά το "χρωστάει". Όταν δηλαδή κάποιοι μεθόδευαν την

εισβολή στην Κύπρο, γνώριζαν εκ των προτέρων ότι δεν θα αντιδρούσε η Ελλάδα. Γιατί;

Γιατί πάντα αυτοί, οι οποίοι αντιδρούν, είναι οι νέοι και στην περίπτωση εκείνη οι νέοι ήταν

ήδη "καπελωμένοι" από "ήρωες". "Ήρωες" γενναίους και πατριώτες όσο η Δαμανάκη και ο

Παπαχρήστος. "Ήρωες", που, για "ξεκάρφωμα", διαδήλωναν για τη Νικαράγουα και την

Παλαιστίνη, αλλά όχι για την Κύπρο. "Ήρωες", που, για "ξεκάρφωμα", πετούσαν πέτρες και

μολότοφ στην αστυνομία …Στην αστυνομία των κοινών αφεντικών.

Όλα αυτά έγιναν, γιατί κατόρθωσαν τα ντόπια και ξένα αφεντικά της Ελλάδας να

"καπελώσουν" τη γενιά της μεταπολίτευσης …Να βάλουν τους χειρότερους ανθρώπους

επικεφαλής της. Για να το κατορθώσουν αυτό, έπαιξαν παιχνίδια βίας τύπου Πολυτεχνείου.

Τότε έγινε κάτι το πρωτοφανές. Δεν έγινε φυσιολογική αλλαγή φρουράς μεταξύ των

γενιών. Δεν συγκρούστηκαν οι δυνατοί και οι γρήγοροι της νέας γενιάς με τους ισχυρούς

της προηγούμενης, ώστε να διεκδικούν σιγά-σιγά μερίδιο στη διαχείριση της εξουσίας. Με

τις πλάτες των ξένων και των υπηρεσιών τους η γενιά του Πολυτεχνείου ανέλαβε τη

διαχείριση τους συνόλου της εξουσίας, χωρίς να αξιολογηθεί το ανθρώπινο δυναμικό της σε

ένα ικανοποιητικό "βάθος" χρόνου, όπως συμβαίνει συνήθως.

Για λόγους που γνωρίζουν οι προδότες και κάποιες ξένες μυστικές υπηρεσίες, η

μεταπολεμική γενιά, η οποία εργάστηκε σαν τους "σκύλους", φορτώθηκε όλα τα κακά. Μια

τίμια και εμφανέστατα αγαθή γενιά της δυστυχίας και της ορφάνιας φορτώθηκε τον

εμφύλιο, τη Χούντα, αλλά και την καταστροφή της Κύπρου. Για όλα έφταιγαν εκείνοι.

Έφταιγαν εκείνοι οι δυστυχείς, οι οποίοι βίωσαν όλες τις τραγικές συνέπειες του πολέμου

και του εμφυλίου που τον ακολούθησε. Έφταιγαν εκείνοι οι αφελείς, γιατί δεν μπόρεσαν ν'

αντισταθούν στις αποφάσεις των αφεντικών. Απέναντί τους στεκόταν όλες οι ιμπεριαλιστικές

δυνάμεις και η νέα γενιά εκείνης της εποχής. Η γενιά, η οποία, μέσω του "στημένου"

Πολυτεχνείου, είχε προκαταβολικά ορίσει τη χαφιεδοηγεσία της. Η γενιά, η οποία θα τα

αναλάμβανε όλα και μάλιστα αυτόματα, έχοντας τεράστια "πίστωση". Πίστωση

πατριωτισμού, γενναιότητας και δημοκρατικότητας, εφόσον δεν είχε προηγούμενο έργο,

προκειμένου να κριθεί με ασφάλεια. Με τις "πλάτες των" αφεντικών του Ανδρέα τα "θεία

βρέφη" ανέλαβαν τα πάντα.

Αυτό ήταν το ζητούμενο για τους ιμπεριαλιστές. Στην κυριολεξία έβαλαν το κατακάθι

στην κορυφή. Τον πάτο τον έκαναν "κορυφή". Πώς γίνεται αυτό; Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη

συνωμοτική γνώση και μεθόδευση. Είναι το κόλπο, που γνωρίζει η κάθε νοικοκυρά. Ας

φανταστεί ο αναγνώστης ότι η κοινωνία μοιάζει με ένα "τσουβάλι". Ένα "τσουβάλι" γεμάτο

με πολύτιμα και όλων των ειδών τα υφάσματα. Ένα "τσουβάλι" όμως, που στον πάτο του

είναι βρόμικο. Ένα "τσουβάλι", που στον πάτο του έχει σκατά. Τι πρέπει να κάνεις, όταν

θέλεις αυτά τα "σκατά" να τα φέρεις στην κορυφή; Το ίδιο πράγμα που κάνεις, για να

γυρίσεις ένα ρούχο από την ανάποδη. Μέσα από μια τρύπα βάζεις το χέρι σου μέχρι τον

πάτο και αφού πιάσεις τα "σκατά", τα τραβάς προς τα έξω και στη συνέχεια τα βαστάς στην

κορυφή.

Αυτό έκανε και το σύστημα στην Ελλάδα. Έβαλε το "χέρι" του και τράβηξε τα "σκατά"

στην κορυφή. Από μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων έπιασε τους χειρότερους και τους

τοποθέτησε αυθαίρετα για μια στιγμή στην κορυφή. Από εκεί και πέρα γνώριζε τον τρόπο,

ώστε αυτήν τη στιγμή να την κάνει πολύχρονη. Η "τρύπα", που χρησιμοποίησε, για να βάλει

το "χέρι" του, ήταν το Πολυτεχνείο. Ένα αόρατο ιμπεριαλιστικό "χέρι" μπήκε από την

"τρύπα" του Πολυτεχνείου στην ελληνική κοινωνία και τη "γύρισε" ανάποδα. Την τράβηξε

με τέτοιον τρόπο, που το "μέσα" έγινε "έξω". Το "πάνω" έγινε "κάτω". Από εκεί και πέρα το

μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να σταθεροποιήσει την κατάσταση.

Για τη σταθεροποίηση αυτού του παράδοξου φαινόμενου επιστρατεύτηκε ο Ανδρέας

Παπανδρέου. Ο Παπανδρέου ήταν η "πινέζα" του πάτου, που καρφώθηκε στην "κορυφή"

της κοινωνίας, προκειμένου να διατηρεί την ανάποδη δομή της σταθερή. Ο Παπανδρέου

ήταν ο "πατέρας" της γενιάς του Πολυτεχνείου. Αυτός, δηλαδή, πήρε πάνω του την εξουσία

της προηγούμενης γενιάς και παρέδωσε τη "σκυτάλη" στην επόμενη. Αυτός "έθαψε" τη δική

του γενιά και "αγιοποίησε" την επόμενη. Αυτός εξουδετέρωσε με συνοπτικές διαδικασίες την

προηγούμενη γενιά. Πήρε το σύνολο της εξουσίας των συνομήλικών του και την παρέδωσε

στους νεότερους, οι οποίοι λειτούργησαν ως "παιδιά" του …Στα "θεία" και άλλα "βρέφη".

Στην πραγματικότητα την παρέδωσε εκεί, όπου του υπέδειξαν τα αφεντικά του. Ο

Παπανδρέου, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ.Ο Εβραίος ιδρυτής του πρώην ΠΑΚ, το οποίο ιδρύθηκε

με χρήματα του Ρότσιλντ και του Ροκφέλερ.

Αν καταλάβει κάποιος τι ακριβώς ήταν ο Ανδρέας, θα καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει

"ανάποδα" για μια κοινωνία. Τι θα πει ν' ανέβει ο πάτος της στην κορυφή της και να τη

δηλητηριάσει στο σύνολό της. Να τη δηλητηριάσει, γιατί τα "βαρίδιά" της εμφανίζονται να

"επιπλέουν" στην κορυφή και ο "αφρός" της να μην κινείται με βάση τη φυσική και αντί να

πηγαίνει προς τα "επάνω" να πηγαίνει προς τα "κάτω". Αυτό έγινε καθ’ όλη τη διάρκεια της

μεταπολίτευσης. Ό,τι καλύτερο είχε να επιδείξει η κυρίαρχη γενιά αυτής της εποχής,

πήγαινε στον "πάτο", γιατί απλούστατα η "κορυφή" ήταν κατειλημμένη. Απλά πράγματα. Σε

κανονικές συνθήκες το κατακάθι πηγαίνει —λόγω βαρύτητας— στον πάτο και οι άξιοι με

κόπο στην κορυφή. Όταν γυρίσεις ανάποδα την κοινωνία, η βαρύτητα εμφανίζεται σαν

άνωση και το κατακάθι κατευθύνεται προς την κορυφή της. Οι άξιοι με κόπο και θυσίες

προχωράνε διαρκώς προς τα τάρταρα της κοινωνίας. Μέχρι να καταλάβουν τι συμβαίνει,

μπαίνουν στον χώρο της απαξίας και του περιθωρίου.

Αυτό συνέβη με τη γενιά της μεταπολίτευσης. Η κορυφή της ήταν μόνιμα κατειλημμένη

από τους άχρηστους. Κατειλημμένη από τα σκουπίδια της κοινωνίας. Τα σκουπίδια σε όλους

τους χώρους, εφόσον το κοινωνικό σταρ-σύστεμ αφορούσε μια κοινωνία απόλυτα

ανεστραμμένη. Σε όλους τους χώρους υπήρχαν τα ίδια προβλήματα με τα ίδια πρόσωπα.

Όλα αυτά είναι "χτισμένα" πάνω στο ίδιο πρόσωπο …Το πρώτο από τα σκουπίδια, που

κυριάρχησαν στη μεταπολίτευση. Το σκουπίδι με το όνομα Ανδρέας Παπανδρέου. Αυτόν

ανέλαβαν να "φτιάξουν" οι μυστικές υπηρεσίες των ισχυρών σαν τον "πρώτο" και αυτός

ήταν που καταδίκασε την κοινωνία στην περίεργη λειτουργία της. Όταν μια κοινωνία έχει

σαν "πρώτο" έναν άνθρωπο όπως ο Ανδρέας, είναι θέμα χρόνου να την "πατήσει". Γιατί;

Γιατί αυτός, προκειμένου να διατηρήσει τα "πρωτεία", θα πλαισιωθεί από ομοίους του, οι

οποίοι θα δημιουργήσουν συνθήκες συμμορίας. Όμως, συμμορία με την ισχύ των ξένων

ιμπεριαλιστών και του κρατικού μηχανισμού, είναι ανίκητη.

Αυτό, το οποίο πρέπει να δούμε, είναι το πώς ο Ανδρέας εμφανίστηκε σαν "πρώτος".

Εμφανίστηκε σαν "πρώτος", γιατί απλά ήταν ασυναγώνιστος. Κανένας δεν μπορούσε να τον

συναγωνιστεί, γιατί απλά έπαιζε μια παράσταση σε συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες

των ισχυρών. Ακόμα και ο πιο γενναίος Έλληνας δεν μπορούσε να πει αυτά, τα οποία έλεγε

ο "θεατρίνος". Ακόμα και ο πιο δημοκράτης Έλληνας δεν μπορούσε να πει αυτά, τα οποία

έλεγε ο "αντιδεξιός" Ανδρέας. Ακόμα και ο πιο αντι-ιμπεριαλιστής Έλληνας δεν μπορούσε να

πει αυτά, τα οποία έλεγε ο "σοσιαλιστής" Ανδρέας. Ακόμα και ο πιο αντιαμερικανός Έλληνας

δεν μπορούσε να πει αυτά, τα οποία έλεγε ο Αμερικανός υπήκοος Ανδρέας. Ακόμα και ο πιο

φιλοπαλαιστίνιος Έλληνας δεν μπορούσε να πει αυτά, τα οποία έλεγε ο Σιωνιστής Ανδρέας.

Δεν υπήρχε Έλληνας τόσο γενναίος και ταυτόχρονα τόσο ριψοκίνδυνος, που να μπορεί να

πει ό,τι έλεγε εκ του ασφαλούς ο δειλός και υποταγμένος Εβραίος.

Να τα κάνουμε όλα αυτά μια "σούμα", για να δούμε τι θα βγει; Ένας λαός κατά κανόνα

δημοκρατικός, αντι-ιμπεριαλιστικός, αντιαμερικανικός και φιλοπαλαιστήνιος ποιον θα είχε

ως "πρώτο"; Αυτόν, ο οποίος θα τον εξέφραζε απόλυτα. Άρα; Άρα τον Ανδρέα. Τον Ανδρέα,

ο οποίος είχε συνεννοηθεί με την τοπική αμερικανική πρεσβεία να λέει ό,τι θέλει,

προκειμένου να μην απειλείται το "πρωτείο" του. Ο "πρώτος" των Ελλήνων της

μεταπολίτευσης με αυτόν τον τρόπο "κατασκευάστηκε". Ο "πατέρας" της γενιάς του

Πολυτεχνείου. Ο πιο πατριώτης, ο πιο μάγκας, ο πιο γενναίος, ο πιο γενναιόδωρος, ο πιο...

…Ο πιο "Έλληνας", που ήταν γνήσιος Εβραίος. Γνήσιος Εβραίος, εφόσον οι Εβραίοι

ακολουθούν τη γραμμή της μητέρας και αυτός ήταν γιος της Μινέικο. Ο γιος της Εβραίας

είναι γνήσιος Εβραίος, ακόμα κι αν ο πατέρας του είναι εξωγήινος.

Γύρω από αυτό το "σκουπίδι" των αμερικανικών και ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών

χτίστηκε το μεταπολιτευτικό σταρ-σύστεμ. Το σταρ-σύστεμ, που χρησιμοποίησε ως

συνεκτικό του στοιχείο το "Πολυτεχνείο". Το "Πολυτεχνείο", το οποίο είναι γνωστό ότι

"κατασκευάστηκε" από υπηρεσίες όπως η Μοσάντ ή η CIA. Τον "ήρωα" Ανδρέα πλαίσιωσαν

οι "ήρωες" του Πολυτεχνείου και από εκεί συνδέθηκαν φίλοι και κολλητοί όλοι σε μια ενιαία

δομή. Τον "χέστη", που έκλαιγε, όταν τον συνέλαβαν στο σπίτι του οι αστυνομικοί της

Χούντας, τον πλαίσιωσαν οι "χέστες", που έκλαιγαν, για να μην τους συλλάβουν στο

Πολυτεχνείο οι ίδιοι Αστυνομικοί. Τον "χέστη", ο οποίος κρυβόταν στη σοφίτα του σπιτιού

του σαν τη γάτα, τον πλαίσιωσαν οι "χέστες", οι οποίοι κρυβόταν σαν τα ποντίκια πίσω από

τα κάγκελα του Πολυτεχνείου.

Το ατομικό "πρωτείο" με αυτόν τον τρόπο έγινε συλλογικό "πρωτείο" …Το "πρωτείο" της

συμμορίας του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα …Το πρωτείο της συμμορίας, που κυβερνά τη χώρα

σχεδόν στο σύνολο της μεταπολίτευσης …Το πρωτείο της συμμορίας, που δηλώνει

αυθαίρετα "σοσιαλιστική" και "αριστερή", γιατί αυτό επιβάλει το πολιτικό μάρκετινγκ του

τύπου …"ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά". Γι' αυτόν τον λόγο ακόμα και σήμερα η

νεολαιίστικη οργάνωση του ΠΑΣΟΚ αντιλαμβάνεται το Πολυτεχνείο και το σύμβολό του,

που είναι μια ελληνική σημαία, ως ιδιοκτησία του. Σε μπαούλα της ΠΑΣΠ βρίσκεται η δήθεν

"ηρωική" σημαία του Πολυτεχνείου.

Αυτή η συμμορία ήταν το απόλυτο κατακάθι της κοινωνίας. Παλιοί χαφιέδες της

χουντικής ασφάλειας, οι οποίοι παρίσταναν τους αντιχουντικούς αγωνιστές. Παλιοί λακέδες

του παρακράτους, οι οποίοι παρίσταναν τους "δημοκράτες" δημοσιογράφους. Παλιοί

περιθωριακοί της τράκας και της ξεφτίλας. Χασικλήδες, οι οποίοι κινούνταν στα όρια της

εμπορίας για τα έξοδά τους. Κοινά τεμπελόσκυλα, που λαθροβιούσαν στους τεκέδες και στα

χαμαιτυπεία της Πρωτεύουσας. Κολομπαράδες, οι οποίοι, προκειμένου να ανελιχθούν στο

σύστημα, εξυπηρετούσαν "δημοκράτες" εκδότες και άλλους ανώμαλους μεγαλοαστούς της

πρωτεύουσας. Πούστηδες, οι οποίοι, προκειμένου να εξασφαλίσουν εραστές, αναλάμβαναν

τις πιο βρόμικες αποστολές. Πόρνες πρόθυμες να κοιμηθούν με τον "μεγάλο τιμονιέρη",

προκειμένου να διακριθούν στην πολιτική. Ζιγκολό της συμφοράς, οι οποίοι εξυπηρετούσαν

πλούσιες γραίες. Ό,τι σκουπίδι υπήρχε στην Αθήνα, αφέθηκε ελεύθερο μετά την

"πλημμύρα" που ακολούθησε της πτώσης της Χούντας. Ό,τι λύμα υπήρχε στην επαρχία,

"αποστραγγιζόταν" κι αυτό στη μεγάλη "λεκάνη" της Πρωτεύουσας. Καθάρματα με την

αρχαία σημασία του όρου …Σκουπίδια δηλαδή.

Αυτά όλα τα σκουπίδια, τα οποία αφέθηκαν να κατακλύσουν την πρωτεύουσα, ήταν που

συνέθεσαν το ΠΑΚ του κακοποιού Ανδρέα. Το ΠΑΚ, το οποίο στη συνέχεια μετεξελίχθηκε

στον σκληρό κομματικό πυρήνα του ΠΑΣΟΚ. Η Σάρα η Μάρα και το κακό συναπάντημα όλης

της χώρας. Με αυτούς τους ανθρώπους του υποκόσμου στήθηκε η μεταπολίτευση. Αυτούς

δυστυχώς ακολούθησαν οι φτωχοί και αναξιοπαθούντες της κοινωνίας. Με "θεμέλιο" τον

Ανδρέα και "ακρογωνιαίους" λίθους τους "ήρωες" του Πολυτεχνείου "χτίστηκε" το άθλιο

"οικοδόμημα" της μεταπολίτευσης. Με τη βοήθεια του παρακράτους, των ξένων

ιμπεριαλιστών και των ντόπιων χαφιέδων τους, όλοι αυτοί σταδιακά κατέλαβαν όλους τους

ζωτικούς μηχανισμούς της κοινωνίας. Με "μαγνήτη" τον Ανδρέα όλοι αυτοί άρχισαν να

μονοπωλούν τους ευαίσθητους χώρους της κοινωνικής λειτουργίας. Αυτοί

αυτοαναγορεύτηκαν "Αριστεροί" και "Σοσιαλιστές" και προσπαθούσαν να ζήσουν με το

σύνθημα ο "λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά". Αυτοί ήταν η "Αριστερά" της μεταπολίτευσης.

Απλό κόλπο, στο οποίοι οι πάντες ήταν "μιλημένοι". Όσο "Αριστεροί" ήταν αυτοί, άλλο

τόσο "Δεξιοί" ήταν οι απέναντί τους. Όλοι στο κόλπο. Θωράκισε το "μαγαζί" του ο

Καραμανλής με το δήθεν "αντιδεξιό" παπανδρεϊκό σύνθημα. Θωράκισε το "μαγαζί" του ο

Παπανδρέου με τη δήθεν "αντικομμουνιστική" άμυνα της Δεξιάς απέναντί του. Ο υπόδικος

παιδεραστής έδειχνε τον καταδικασμένο βιαστή, για να εμφανιστεί σαν "καθαρός". Το

παιχνίδι είχε ήδη στηθεί αριστοτεχνικά. Μέχρι να μάθει ο λαός τι σημαίνει "Αριστερά", θα

έπρεπε να ζει, "μη ξεχνώντας" τι σημαίνει "Δεξιά". Για να μην του βάλουν "χέρι" οι "Δεξιοί",

θα τον έσπρωχναν λίγο από "πίσω" οι "Αριστεροί".

Η επιτυχία αυτού του σχεδιασμού οφείλεται στην "ιδιοσυχνότητα" του παπανδρεϊσμού,

τον οποίο εξέφραζε με τον πιο απόλυτο τρόπο ο ίδιος Ανδρέας. Ο παπανδρεϊσμός μοιάζει με

ιδεολογία σ' ό,τι αφορά τον διαχωρισμό τόσο των φίλων και των εχθρών του όσο και των

στόχων του. Είναι η "ιδεολογία" του ανίκανου, ο οποίος θέλει να προοδεύσει εις βάρος του

ικανού. Είναι η "ιδεολογία" του τεμπέλη, ο οποίος θέλει να προοδεύσει εις βάρος του

εργατικού. Είναι η "ιδεολογία" του βλάκα, ο οποίος θέλει να "καπελώσει" τον έξυπνο. Είναι

η "ιδεολογία" του δειλού, ο οποίος θέλει να δοξαστεί εις βάρος του γενναίου. Είναι η

"ιδεολογία" του "μη χειρότερου" Ανδρέα, που θέλει να "καπελώσει" μια κοινωνία αξίων

ανθρώπων. Ανθρώπων, οι οποίοι είναι πιο έξυπνοι, πιο τίμιοι, πιο γενναίοι, πιο πατριώτες,

πιο αξιόλογοι, πιο.... από αυτόν. Ανθρώπων που, αν ήταν λίγο πιο γενναίοι απ' ό,τι

συνήθως, θα αρκούσε ένα ατύχημα στη Βουλιαγμένης, για τους "ξεφορτωθούν".

Ακριβώς εδώ βρίσκεται το μυστικό του παπανδρεϊσμού. Επειδή αναζητά το δύσκολο σε

μια σύγκρουση και το οποίο είναι η νίκη του "αδύναμου" απέναντι στον δικαίως πιο ισχυρό,

είναι "συμπαθές" στους αναξιοπαθούντες της κοινωνίας. Ο δικαίως ικανός ταυτίζεται με τον

αδίκως ισχυρό και αυτό προκαλεί παρανοήσεις. Προκαλεί τα ένστικτα της κοινωνίας και

δημιουργεί μια παράλογη ταύτιση μεταξύ των ανίκανων της κοινωνίας και των αδυνάμων

της. Ταύτιση ανάμεσα σ' αυτούς που θέλουν να διακριθούν χωρίς προσόντα και σ' αυτούς

που βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό. Επειδή αυτοί οι δεύτεροι μοιάζουν "επιφανειακά"

με τους πρώτους, τους "ακολουθούν". Ενώ οι φτωχοί και οι αποκλεισμένοι είναι αδύναμοι

για άλλους λόγους, εντούτοις ευθυγραμμίζονται με τους τεμπέληδες, τους δειλούς και τους

ανίκανους, όταν μάχονται υπό δυσμενείς συνθήκες. Αυτό είναι όλο το μυστικό.

Το ΠΑΣΟΚ είχε μόνιμη επαφή με την εξουσία, γιατί κατόρθωνε και έπειθε τους φτωχούς

και τους κοινωνικά αποκλεισμένους ότι θα τους βοηθήσει να "σπάσουν" τα "στεγανά" της

κοινωνίας. Ότι θα τους βοηθήσει να "νικήσουν" στη ζωή τους. Το ΠΑΣΟΚ είχε μόνιμη επαφή

με την εξουσία, γιατί ο παπανδρεϊσμός δημιουργούσε μαζικά συνενόχους σε ομόκεντρους

"κύκλους". Στον έναν ανάξιο "ήρωα", που ο παπανδρεϊσμός εξασφάλιζε μεγάλη καριέρα,

ερχόταν το ΠΑΣΟΚ και έδινε σε αρκετούς φτωχούς μια ταπεινή θέση στο δημόσιο. Στον

έναν δειλό "ήρωα", που ο παπανδρεϊσμός εξασφάλιζε μεγάλη δόξα, ερχόταν το ΠΑΣΟΚ και

έδινε σε ανθρώπους χωρίς μέσον μια καλή προαγωγή ή μια προνομιακή μετάθεση. Στον

έναν τεμπέλη "ήρωα", που ο παπανδρεϊσμός εξασφάλιζε ένα καλό δάνειο, ερχόταν το

ΠΑΣΟΚ και έδινε σε ταλαίπωρους μια αυθαίρετη σύνταξη. Τζάμπα πράμα… και μάλιστα με

έξοδα του δημοσίου, αν σκεφτεί κάποιος τα κέρδη των πονηρών.

Αυτή η πυραμίδα συμφερόντων είναι εκείνη, που δίνει στο ΠΑΣΟΚ τη μακροβιότητα και

την ισχύ του. Ο μικρός "κύκλος" βολεμένων γύρω από τον "πατέρα" του Πολυτεχνείου

δημιουργεί μεγαλύτερους "κύκλους" βολεμάτων, οι οποίοι φτάνουν στα απώτατα όρια της

κοινωνίας. Έτσι εξασφαλίζονται για την οικογένεια Παπανδρέου κοινωνικοί σύμμαχοι, που

την καθιστούν πανίσχυρη. Οι λίγοι "παπανδρεϊκοί", οι οποίοι έχουν γίνει διάσημοι και

πλούσιοι εξαιτίας της και χρωστάνε πολλά στην οικογένεια Παπανδρέου, ταυτίζονται με τους

πολλούς "πασόκους", οι οποίοι απλά φάγανε λίγο "ψωμάκι" εξαιτίας του κόμματος. Το ένα

συντηρεί το άλλο και η πορεία μέσα στον χρόνο είναι εξασφαλισμένη. Η οικογένεια βρίσκει

"ορκισμένους" πανίσχυρους οπαδούς να την υπερασπιστούν ό,τι κι αν κάνει και παράλληλα

δεν χάνεται, γιατί την στηρίζει μια μεγάλη μάζα φουκαράδων, που αισθάνεται μια ηθική

"υποχρέωση" απέναντί της.

Όλοι οι Παπανδρέου είχαν τις δυνατότητες να συντηρήσουν αυτήν την "ιδεολογία". Ο

καθένας για τους δικούς του λόγους και εξαιτίας των δικών του χαρακτηριστικών διαιώνισαν

την κατάσταση. Έτσι γεννήθηκε ο παπανδρεϊσμός του δειλού Γεωργίου, ο οποίος ήθελε να

διακριθεί σε μια γενναία κοινωνία, που είχε αντισταθεί στους Ναζί κατακτητές. Έτσι επέζησε

ο παπανδρεϊσμός του τεμπέλη Ανδρέα, ο οποίος ήθελε να διακριθεί σε μια κοινωνία σκληρά

εργαζομένων, που είχε ρίξει μια Χούντα. Έτσι φιλοδοξεί να επιβιώσει ο παπανδρεϊσμός του

βλάκα Γιωργάκη,ο οποίος θέλει να διακριθεί σε μια σύγχρονη κοινωνία, η οποία —δεν

γνώρισε την ανέχεια και έχει μορφωθεί— αναζητά το "βήμα" της.

Με αυτόν τον τρόπο συντηρείται ακόμα και σήμερα η κοινωνική "πυραμίδα", που

διατηρεί τον πάτο στη κορυφή. Με αυτόν τον τρόπο η ελληνική κοινωνία λειτουργεί

ανάποδα και βασιλεύει η αναξιοκρατία. Η αναξιοκρατία, η οποία θίγει την κοινωνία και άρα

τους πολλούς και δυστυχώς διαιωνίζεται πολλές φορές με ψήφους των πολλών. Αυτή ήταν

η επιτυχία του παπανδρεϊσμού, που "διαπότισε" τη γενιά του Πολυτεχνείου. Στήριζε ο

κόσμος με την ψήφο του αυτήν την αθλιότητα. Μια γενιά "καμένη" από την κορυφή μέχρι

τη βάση. Μια γενιά, η οποία ποτέ δεν κατάλαβε τι πραγματικά είναι κορυφή και τι πάτος.

Μια γενιά, η οποία έστησε μια κοινωνική "πυραμίδα" και η οποία στην πραγματικότητα είναι

ένα χωνί βυθισμένο στα κοινωνικά "σκατά". Εκεί όπου αναζητά τους "κορυφαίους".

Τα αποτελέσματα ήταν αυτά, τα οποία "απολαύσαμε" καθ’ όλη τη διάρκεια της

μεταπολίτευσης. Το "κατακάθι" εγκαταστάθηκε μόνιμα στην κορυφή της κοινωνίας. Οι

"τελευταίοι" ανέλαβαν σαν "πρώτοι" να "ηγηθούν" της κοινωνίας. Οι προδότες ανέλαβαν να

εκφράσουν τους πατριώτες. Οι τεμπέληδες και οι άεργοι ανέλαβαν να διεκδικήσουν

δικαιώματα για λογαριασμό των εργαζομένων. Οι δημόσιοι υπάλληλοι ανέλαβαν να

"προστατεύσουν" τους ιδιωτικούς υπάλληλους. Οι αστοί ανέλαβαν να εκφράσουν τα "δίκια"

της αγροτιάς.

Άνθρωπος, ο οποίος δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τη φασολιά από τη μηλιά μιλούσε, σαν

εκπρόσωπος των αγροτών, επειδή είχε επαναστατικό "μπακγράουντ", άσχετα αν η μόνη

τσάπα που είχε ποτέ στη ζωή του ήταν σε επάργυρο μπρελόκ της ΠΑΣΕΓΕΣ. Ό,τι μέχρι τότε

απαγόρευε η λογική, έγινε μια καθημερινότητα. Γιατί; Γιατί επικεφαλής δεν ήταν οι κοινοί

εκπρόσωποι των κοινωνικών τάξεων. Επικεφαλής αυτών των τάξεων ήταν οι "ήρωες". Ο

"Όλυμπος" είχε κατέβει στην Ελλάδα και οδηγούσε την ελληνική κοινωνία στη "θέωση". Οι

"ήρωες" του Πολυτεχνείου που θα οδηγούσαν την γενιά τους στον "παράδεισο".

Δεν μιλάμε για απλή επιβίωση. Μιλάμε για υψηλούς στόχους. Οι άνθρωποι ήταν

"ημίθεοι". Δεν θα άλλαζαν μόνον την Ελλάδα, αλλά και όλο τον κόσμο. Ο "ήρωας" Ανδρέας

θα έσωζε τον Τρίτο Κόσμο και οι "ήρωες" του Πολυτεχνείου θα έσωζαν την Ελλάδα. Δεν

ήταν κοινοί δημόσιοι υπάλληλοι ή αστοί ή τεμπέληδες …Ήταν "ήρωες". Ο "ηρωισμός" τους

τραγουδιόταν κάθε χρόνο. Το κράτος είχε αργία στην επέτειο του ηρωισμού τους. Τα

σχολεία στολίζονταν σαν επαρχιακές ταβέρνες και έκαναν εκδηλώσεις. Όλοι οι επίδοξοι

"διάδοχοί" τους έκαναν "πρόβες" ηρωισμού και πετροπόλεμου εκείνη την ημέρα με την

αστυνομία. Κάθε χρόνο την ίδια μέρα καίγονταν η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, για να

"θυμάται" ο λαός τη μεγάλη "πυρκαγιά".

Ο ένας χώρος μετά τον άλλο "αλώνονταν" από τους "ήρωες". Στον συνδικαλισμό

κυριαρχούσαν σκουπίδια τύπου Πρωτόπαπα, Πολυζωγόπουλου και Παναγόπουλου. Στη

δημοσιογραφία κυριαρχούσαν σκουπίδια τύπου Φυντανίδη, Ψυχάρη και Κωστόπουλου. Στην

πολιτική κυριαρχούσαν σκουπίδια τύπου Τσοχατζόπουλου, Σιφουνάκη και Μαντέλη, Στην

τέχνη κυριαρχούσαν σκουπίδια τύπου Μελίνας, Ταχτσίδων και Θεοδωράκηδων. Στην

πνευματική κοινότητα κυριαρχούσαν σκουπίδια τύπου Βερέμη, Βέλτσου και Μεταξόπουλου.

Όλοι αυτοί είχαν συνθέσει μια συμμορία ανίκητη.

Όποιον και να αμφισβητούσες, έρχονταν οι υπόλοιποι και σε "σακάτευαν". Όποιον και

να πολεμούσες, είχες απέναντί σου ένα πανίσχυρο μπλοκ με άπειρα μέσα και δύναμη να

αμυνθεί και να σου προκαλέσει ζημιά. Ένα μπλοκ, το οποίο απειλούσε ακόμα και με βία,

εφόσον συνδεόταν άμεσα με παρακρατικές και δήθεν τρομοκρατικές οργανώσεις. Ένα

μπλοκ, το οποίο αντιλήφθηκε γρήγορα την αξία της "διαπλοκής" και φρόντισε να

δημιουργήσει και να συνδεθεί με μια οικονομική ελίτ όμοιας καταγωγής και ανάλογης

ποιότητας. Ποιότητας του χειρίστου είδους τύπου Κόκκαλη, Μπόμπολα και Λαμπράκη. Όλοι

"δημοκράτες", "αριστεροί" φίλοι του Ανδρέα και βέβαια κλέφτες του δημοσίου πλούτου.

Αυτή η γενιά είναι που σήμερα χρεοκόπησε. Η γενιά, που αφού συμμετείχε σε ένα

πρωτοφανές πλιάτσικο τριάντα και πλέον χρόνων, αφήνει πίσω της "συντρίμμια". Η γενιά, η

οποία μας έβαλε στο ΔΝΤ. Η γενιά, η οποία παρέδωσε το ελληνικό κράτος σε ξένους

κατακτητές. Η γενιά, η οποία κληρονόμησε τα πάντα και αφήνει στους κληρονόμους της

μόνον χρέη. Όχι απλά δεν αφήνουν ως γενιά τίποτε ως "κληρονομιά" για τους επόμενους,

αλλά υποθηκεύουν τα πάντα εις βάρος όλων των μελλοντικών γενιών. Κατέστρεψαν ό,τι

παρέλαβαν και άρα τις διαδοχικές κληρονομιές πολλών γενιών Ελλήνων και ταυτόχρονα

"κληροδοτούν" απίστευτα χρέη στους επόμενους.

Τίποτε δεν έχουν αφήσει. Ακόμα κι αυτά που θεωρούνται ως αδύνατον να πειραχθούν,

τα έχουν πειράξει. Μοιράζουν υπηκοότητες χωρίς κριτήρια και απειλούν με αλλοίωση το ίδιο

το ελληνικό έθνος. Έχουν συμφωνήσει με τους ξένους ν' αλλάξουν την ελληνική

γραμματική, για να μην "μπερδεύονται" οι λαθρομετανάστες. Έχουν συμφωνήσει με τους

ξένους να δώσουν στους Έλληνες και δεύτερη επίσημη γλώσσα. Έχουν συμφωνήσει με

τους ξένους να "αμβλύνουν" τις "γωνίες" της ελληνικής ιστορίας, για να μην ενοχλούνται οι

γείτονες. Έχουν συμφωνήσει να παραδώσουν το κεφάλαιο "Μακεδονία" στους σκοπιανούς

χασισέμπορους του Σόρος. Στο μέλλον δεν θα υπάρχουν αυθεντικοί Έλληνες στο νότιο

άκρο των Βαλκανίων. Θα υπάρχουν κάποιοι περίεργοι φτωχοί "σερβιτόροι" των ισχυρών, οι

οποίοι δεν θα μιλάνε κανονικά ελληνικά και θα σκοτώνονται σε συνωστισμούς, όπως

κάποιοι πρόγονοί τους. Όταν δεχόμαστε σήμερα οι "Μακεδόνες" να μιλάνε σλαβικά, γιατί να

μιλάνε στο μέλλον οι Έλληνες ελληνικά;

Αυτά έχουν συμφωνήσει με τα αφεντικά τους. Με τους "δανειστές" μας. Εκτελώντας τις

εντολές αυτών των δανειστών, έχουν αρχίσει να δημιουργούν συνθήκες μη αναστρέψιμες.

Συνθήκες, οι οποίες δεν θα μπορούν ν' ανατραπούν από τους Έλληνες, ακόμα κι αν το

θέλουν. Με τον προδοτικό Καλλικράτη και τα δικαιώματα που έδωσαν αυθαίρετα στη

μωαμεθανική μειονότητα και στους λαθρομετανάστες, στην πραγματικότητα "παγιδεύουν"

με "δυναμίτες" το σύνολο του εθνικού κρατικού "οικοδομήματος". Ακυρώνουν τον κόπο και

τη θυσία της γενιάς του πολέμου. Ταυτόχρονα με την αθλιότητά τους ακυρώνουν τον κόπο

και τη θυσία της γενιάς της ανασυγκρότησης. Έχουν ξεπουλήσει το σύνολο των μεγάλων

κερδοφόρων και ζωτικής σημασίας για την κοινωνική λειτουργία ΔΕΚΟ. Έχουν αδειάσει τα

ασφαλιστικά ταμεία και έχουν φτάσει στο σημείο να ενοχλούνται που ζουν οι προηγούμενοι

και πρέπει να εισπράξουν τις συντάξεις τους.

Όμως, ως γνήσια παράσιτα, δεν αρκούνται στο να λεηλατήσουν τις προηγούμενες

γενιές …Λεηλατούν και τις επόμενες. Δεν ξεπούλησαν τα πάντα και κατέφαγαν τα πάντα …

Υποθήκευσαν τα πάντα. Δεν έφαγαν μόνον τα υπάρχοντα …Τρώνε και τα μη υπάρχοντα.

Παίρνουν διαρκώς νέα δάνεια, υποθηκεύοντας και το μέλλον της νέας γενιάς. Υποθήκευσαν

τα πάντα γι' αυτά τα δάνεια. Γι' αυτόν τον λόγο μπήκαν στο ΔΝΤ. Γι' αυτόν τον λόγο μας

έβαλαν στο ΔΝΤ. Προκειμένου οι ίδιοι ν' αποφύγουν το κόστος της καταστροφής, την οποία

οι ίδιοι προκάλεσαν, μετακινούν την εκδήλωσή της. Προκειμένου να εισπράξουν τις δικές

τους συντάξεις, θα ξεπουλήσουν και τη λιγοστή κληρονομιά, η οποία απέμεινε για την

επόμενη γενιά. Προκειμένου να εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων

στο "βάθος" του χρόνου, που αφορά μόνον τους ίδιους, βάζουν το μέλλον του ελληνισμού

στο "σφαγείο".

Η επόμενη γενιά αυτής του Πολυτεχνείου προβλέπεται να εργάζεται αποκλειστικά και

μόνον, για να εισπράξει τη σύνταξή της η γενιά του Πολυτεχνείου. Δεν προβλέπεται

σύνταξη γι' αυτήν τη γενιά. Ακόμα όμως κι αυτό δεν φτάνει. Σε μια καταστραμμένη

οικονομία δεν φτάνουν ούτε οι εισφορές των λίγων εργαζομένων για τις "ρυθμισμένα" πολύ

πλούσιες συντάξεις της γενιάς των "ηρώων". Την ώρα που γράφεται το κείμενο αυτό,

κάθονται και καταγράφουν το εναπομείναν δημόσιο κεφάλαιο. Το καταγράφουν, για να το

πουλήσουν. Να το πουλήσουν για "ψίχουλα", για να εξασφαλίσουν τις συντάξεις τους. Να

εξασφαλίσουν το "σαρκίο" τους. Παραπέρα δεν τους ενδιαφέρει τι θα γίνει. Το

σκατοσάκουλό τους να γεμίζει, για όσο διάστημα υπάρχει. Το θηριώδες σκατοσάκουλο, αν

κρίνουμε από τα μεγέθη των Πάγκαλων και των Βενιζέλων. Καμία μελλοντική γενιά

Ελλήνων δεν πρόκειται να επιβιώσει, αν φορτωθεί τα χρέη, τα οποία μεθοδεύουν να της

φορτώσουν οι άχρηστοι.

Αυτά είναι τα τελικά κατορθώματα της γενιάς του Πολυτεχνείου. Τα κατορθώματα των

"ηρώων". Τα κατορθώματα αυτών, οι οποίοι ανέβηκαν στην κορυφή της κοινωνίας,

πετώντας την ημέρα πέτρες και καδρόνια στην αστυνομία και κυκλοφορώντας με

αυτοκίνητα ξένων πρεσβειών τη νύχτα. Τα κατορθώματα αυτών, οι οποίοι "πολέμησαν" τους

ιμπεριαλιστές με τα "σκονάκια" που έπαιρναν από την αμερικανική πρεσβεία. Η γενιά, η

οποία τα έφαγε όλα και επειδή τελείωσαν όλα, βιάζεται να βγει στην πρόωρη σύνταξη, που

εξασφαλίζει η διαχείριση του ΔΝΤ. Η γενιά, η οποία μας παρέδωσε ένα χάος …και έναν

Γιωργάκη να μας κυβερνά. Τον Εβραίο εισπράκτορα της Goldman Sachs.

Αυτά είναι τα "μεγάλα" και "θαυμαστά", που μας παρέδωσε η γενιά του Πολυτεχνείου. Η

γενιά της χρεοκοπίας. Η γενιά, η οποία κατάφερε και χρεοκόπησε, παρ’ όλο που είχε τη

μεγαλύτερη "πίστωση" στην ελληνική ιστορία. Η γενιά, η οποία μας παρέδωσε μια

κατεστραμμένη πατρίδα και έναν γνήσιο Παπανδρέου, για να γίνει "πατέρας" της επόμενης

γενιάς. Στο ίδιο έργο θεατές. Επιχειρούν να ξανατραβήξουν τα "σκατά" από τον πάτο της

κοινωνίας, ώστε να διαιωνιστεί η κατάσταση. Τα "παιδιά" του Ανδρέα αποφάσισαν να

βάλουν επικεφαλής της κοινωνίας μας το γνήσιο παιδί του Ανδρέα. Μαζί μ' αυτόν όλα τα

φυσικά παιδιά των πρωταγωνιστών και συνεταίρων του Ανδρέα. Ο Κωστάκης του

Καραμανλή και η Ντορούλα του Μητσοτάκη.

Σκαλίζουν στον "πάτο" της κοινωνίας, για να επαναλάβουν και στη νέα γενιά την ίδια

επιτυχία. Προσπαθούν να μετατρέψουν τον άχρηστο Γιωργάκησε "καρφί" του πάτου της

κοινωνίας, αλλά δεν μπορούν. Προσπαθεί ο φουκαράς να δημιουργήσει τη νέα

"συμμετοχική" δημοκρατία της παγκόσμιας διακυβέρνησης, αλλά κανένας δεν τσιμπάει. Τον

έντυσαν με κολλάν, πορτοκαλί παπούτσια και Mp3, για να τον εμφανίσουν σαν τον

μοντέρνο "πατέρα" μιας μοντέρνας και σύγχρονης γενιάς, αλλά αυτός τούς βγήκε λίγο σαν

gay σε εκδηλώσεις "υπερηφάνειας". Τίποτε δεν τους πιάνει με τον Γιωργάκη. Ενώ είναι μια

αυθεντική "κουράδα" του πάτου, δεν τους κολλάει εύκολα στο "ταβάνι", ώστε να γυρίσουν

ανάποδα την επόμενη γενιά. Δεν στέκεται με τίποτε όρθιο το ανάποδο "τσουβάλι" της Νέας

Εποχής.

Τα ανάλογα προβλήματα έχουν και στην πλαισίωσή του. Προσπάθησαν τα αφεντικά του

να βάλουν το χέρι τους στα "σκατά" μέσω των Δεκεμβριανών, αλλά ούτε αυτό τους έπιασε.

Αμόλησαν τη νεολαία στους δρόμους, για ν' αρπάξουν και να δοξάσουν τους χειρότερους,

αλλά δεν κατάφεραν πολλά πράγματα. Αμόλησαν, όπως αποδείχθηκε —από τους

συλληφθέντες— τα δικά τους φυσικά παιδιά, για να τους μιμηθούν στην εύκολη "επιτυχία".

Δυστυχώς όμως γι' αυτούς δεν πέτυχε η μεθόδευση. Δεν έφτασαν τα "καδρόνια", οι

"μολότωφ" και οι "πέτρες", για να δημιουργήσουν ανάμεσα στα δικά τους παιδιά νέες

Δαμανάκησες και Παπαχρήστους. Ό,τι κι αν έκαναν μέχρι τώρα, για να επαναλάβουν το

"θαύμα" του Πολυτεχνείου, δεν τους "έπιασε". Ό,τι κι αν έκαναν, για να μεταφέρουν την

παθογένεια της γενιάς του Πολυτεχνείου στην επόμενη γενιά, δεν λειτούργησε. Προώθησαν

νεότερους Ραγκούσηδες και Πεταλωτήδες, αλλά αυτοί δεν μπορούν να τραβήξουν στον

"πάτο" τη γενιά τους.

Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται πλέον τι συμβαίνει. Αντιλαμβάνεται τον λόγο, που αυτή η

γενιά των πονηρών και αθλίων έβαλε επικεφαλής της έναν βλάκα όπως τον Γιώργο. Γιατί;

Για να την εξασφαλίσει. Για να εξασφαλίσει την επιβίωσή της και την ατιμωρησία της. Στο

ΔΝΤ μπήκαμε για πολύ απλούς λόγους. Μπήκαμε, για να εξακολουθήσει ο Ανδρέας ή ο

Θεοδωράκης να "ζουν" και μας "φωτίζουν" με το σκότος τους. Μπήκαμε, για να εξασφαλίσει

ο κάθε Τσοχατζόπουλος τα σπίτια του και να μην τιμωρηθεί. Μπήκαμε, για να εξασφαλίσει ο

Λαλιώτης το "σπιτάκι" που κληρονόμησε από τον παππού του. Μπήκαμε, για να εξασφαλίσει

ο κάθε Μαντέλης τις χορηγίες του, χωρίς να τιμωρηθεί. Μαζί μ' αυτούς να εξασφαλίσουν τα

τεμπελόσκυλα και τα παράσιτα των ξεπουλημένων ΔΕΚΟ τα όσα "πρόωρα" εξασφάλισαν

στις συμφωνίες τους με τους δανειστές μας …Τους γενναιόδωρους μόνο μ' αυτούς δανειστές

μας. Γι' αυτό μπήκαμε στο ΔΝΤ.

Η γενιά, η οποία με τις "πλάτες" των αφεντικών ανέλαβε τη διαχείριση εις βάρος της

προηγούμενης, εκμεταλλεύεται τις ίδιες "πλάτες", για να μην παραδώσει κανονικά τη

διαχείριση στην επόμενη γενιά. Αυτή η παράδοση είναι που την τρομοκρατεί τώρα. Αυτήν

φοβούνται τώρα και γι' αυτό είναι τόσο υπάκουα παιδιά στους δανειστές μας. Γι' αυτόν τον

λόγο έχουν ανοίξει εσπευσμένα όλους τους επικίνδυνους φακέλους που τους αφορούν. Με

δικές τους εξεταστικές προσπαθούν να κλείσουν όλα τα δικά τους θέματα. Εξεταστική για

την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, εξεταστική για το "μαγείρεμα" οικονομικών

στοιχείων, εξεταστική για τα δομημένα ομόλογα, Βατοπέδια και Siemens κλπ.. Προσπαθούν

να αυτοαπαλλαγούν και να δημιουργήσουν δεδικασμένα, τα οποία θα απαγορεύουν στην

επόμενη γενιά να τους κρίνει και άρα και να μπορεί να τους τιμωρήσει. Οι σημερινοί

διαχειριστές "αυτοκρίνονται", για ν' αναγκάσουν τους επόμενους ν' αναλάβουν διαχείριση

χωρίς να τους κρίνουν. Όλα αυτά βέβαια και πάλι με τις "πλάτες" των αφεντικών τους.

Φιλοδοξούν να παραδώσουν την πραγματική διαχείριση στους ξένους του ΔΝΤ, ώστε η

επόμενη γενιά να κυβερνηθεί από υπαλλήλους του ΔΝΤ. Να κατακτηθεί η χώρα από το ΔΝΤ,

ώστε η επόμενη γενιά να κυβερνηθεί από επιλεγμένους και διορισμένους υπαλλήλους του

ΔΝΤ. Υπαλλήλους, οι οποίοι ποτέ δεν θα τολμήσουν να πειράξουν τα κοπρόσκυλα της γενιάς

του Πολυτεχνείου. Υπαλλήλους, οι οποίοι ποτέ δεν θ' ανοίξουν τους "φακέλους" της

διαφθοράς και της προδοσίας των "ηρώων". Γι' αυτόν τον λόγο βλέπουν σαν θεό τους έναν

βλάκα όπως τον Γιώργο. Ο Γιώργος είναι ο εκλεκτός του ΔΝΤ και ο μόνος που μπορεί να

τους υποσχεθεί σωτηρία. Γι' αυτόν τον λόγο τούς υπόσχεται άπειρες εξεταστικές επιτροπές

για τα θέματα που τους απειλούν. Θα γίνει με τις εξεταστικές ό,τι έγινε με τον "φάκελο" της

Κύπρου. Όσα μάθαμε τριανταπέντε χρόνια για την Κύπρο άλλα τόσα θα μάθουμε και για τα

σκάνδαλα. Η γενιά, η οποία μας κόστισε μισή Κύπρο για να "διοριστεί", θα μας κοστίσει μισό

Αιγαίο για να "συνταξιοδοτηθεί", χωρίς να κινδυνεύσουν τα κλοπιμαία της.

Όμως, λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο κόσμος, έστω και την τελευταία στιγμή,

δείχνει ότι δεν θα πιαστεί εκ νέου θύμα. Στις πρόσφατες εκλογές με την τεράστια αποχή

τούς έστειλε το μήνυμα. Ο λαός τούς έδειξε ότι δεν θέλει να τους βλέπει ούτε

"ζωγραφιστούς", άσχετα αν αυτοί εξακολουθούν να επιμένουν να τον "σώσουν". Βέβαια —

και για να είμαστε απόλυτα δίκαιοι— δεν πρέπει να παραβλέψουμε και τα σωστά, που έκανε

αυτή η γενιά. Είναι σχεδόν βέβαιο, για παράδειγμα, ότι οι Έλληνες δεν θα πεθάνουν από το

παθητικό κάπνισμα. Μπορεί να πεθάνουν από την πείνα ή από κανέναν συνωστισμό, αλλά

όχι από τον καπνό. Φροντίζει γι' αυτό η γενιά του Πολυτεχνείου. Είναι αποφασισμένοι να

μας σώσουν από το παθητικό κάπνισμα. Θα μας σώσουν, ακόμα και χωρίς να το θέλουμε.

Ακόμα και επιβάλλοντάς μας πρόστιμα. Να μείνει και λίγο επιπλέον κέρδος και στους ίδιους.

Αυτό, το οποίο έχει σημασία, είναι ότι το "έργο" της Μεταπολίτευσης τελειώνει. Καλώς ή

κακώς, εύκολα ή δύσκολα, τελειώνει. Τελειώνει, όχι γιατί "ξύπνησε" απότομα ο κόσμος,

αλλά γιατί τελείωσαν τα "υπνωτικά" του συστήματος. Δεν έχουν άλλα περιθώρια. Έκλεισε ο

κύκλος της Μεταπολίτευσης, γιατί ολοκληρώθηκε και η επήρεια του "χαπιού" της Αριστεράς.

Απλά πράγματα. Από το 1950 μέχρι το 1980 ο λαός ήταν "υπνωτισμένος" από το "χάπι" της

Δεξιάς. Για τριάντα χρόνια δούλευε άψογα αυτό το "χάπι" …Για να μην μας κυβερνήσουν οι

σταλινικοί προλετάριοι, οι Έλληνες προτιμούσαν τα "σκατά" της Δεξιάς. Από το 1980 μέχρι

το 2010 ο λαός ήταν "υπνωτισμένος" από το "χάπι" της Αριστεράς. Για τριάντα επίσης

χρόνια δούλευε αυτό το "χάπι" …Για να μην μας κυβερνήσει η Δεξιά, οι Έλληνες

προτιμούσαν τα "σκατά" της Αριστεράς.

Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι λέμε; Οι ίδιοι ξένοι ιμπεριαλιστικοί παράγοντες ήταν

αυτοί, οι οποίοι μόνιμα μας έδιναν τα δήθεν διαφορετικά "χάπια". Οι Αγγλοαμερικανοί μάς

έδωσαν το "χάπι" της Δεξιάς με "νοσοκόμο" τον Γεώργιο Παπανδρέου. Αυτόν, ο οποίος μας

οδήγησε στον εμφύλιο και έχτισε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα. Αυτόν, ο

οποίος θεμελίωσε τη σκληρή μεταπολεμική "Δεξιά". Αυτήν τη "Δεξιά", την οποία δεν θα

"ξεχνούσε" ο δήθεν αριστερός γιος του. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος, ως "νοσοκόμος"

των ίδιων Αγγλοαμερικανών, μας έδωσε το "χάπι" της Αριστεράς. Της Αριστεράς της δήθεν

"αντίστασης", αλλά και των κομματικών βολεμάτων και της αναξιοκρατίας των "ηρώων".

Τώρα, που τελειώνει η επήρεια αυτού του "χαπιού", έρχεται ο δικός του γιος να το

εκμεταλλευτεί. Οι ίδιοι άνθρωποι, οι οποίοι επέλεξαν τους προηγούμενους Παπανδρέου ως

"νοσοκόμους", είναι αυτοί, οι οποίοι σήμερα μας εμφανίζουν ως "νοσοκόμο" τους και τον

Γιωργάκη. Τον τρίτο στη σειρά Παπανδρέου. Προσπαθεί αυτός ο βλάκας να μας δώσει το

νέο "χάπι" της ραγκουσικής αξιοκρατίας, της πράσινης ανάπτυξης και της ΔΝΤκής

"σωτηρίας".

Δυστυχώς όμως γι' αυτόν δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα. Τώρα τελείωσαν οι

χρήσιμοι "βάρβαροι" και έμειναν μόνον τα "σκατά". Ο λαός είδε πλέον καί τις δύο όψεις της

Σελήνης. Ο λαός, που δεν "ξεχνά" τι σημαίνει Δεξιά, "έμαθε" ακριβά τι σημαίνει Αριστερά.

Είναι θέμα χρόνου να έρθουν όλοι αυτοί αντιμέτωποι με έναν λαό, ο οποίος θα "ξυπνήσει"

βίαια και θα πρέπει να δώσει τη μάχη της επιβίωσης. Είναι βέβαιο ότι αυτός ο λαός θα βρει

αναγκαστικά τις δυνάμεις για να επιβιώσει. Δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Τη γενιά του

Πολυτεχνείου θα τη διαδεχθεί μια νέα γενιά πολύ πιο δυναμική, άξια και γενναία. Γιατί

είμαστε τόσο σίγουροι; Γιατί απλούστατα δεν μπορεί καμία γενιά να είναι χειρότερη από τον

"πάτο" του Πολυτεχνείου. Αρκεί να είναι γενιά ανθρώπων και θα τα καταφέρει.

Αυτό είναι, που στην πραγματικότητα τρομοκρατεί τη γενιά του Πολυτεχνείου. Η γενιά

των χαφιέδων των τεμπέληδων και των διεφθαρμένων δεν πρόλαβε να "μολύνει" την

επόμενη γενιά με τη δική της παθογένεια. Δεν μπόρεσε να τη "μπολιάσει" με τον "ηρωισμό"

της CIA και της Μοσάντ. Ήταν πολύ απασχολημένη με το πλιάτσικο και δεν έβλεπε ότι ο

χρόνος της τελείωνε. Γέρασαν οι "ήρωες" και ακόμα νομίζουν ότι είναι τζόβενοι και

τσαμπουκάδες. Επειδή βάφουν τα μαλλιά τους και ψευτοτσαμπουκαλεύονται απέναντι στους

δικούς τους αστυνομικούς, νομίζουν ότι ακόμα μπορούν να τρομοκρατούν τον κόσμο.

Ακόμα γελάει ο κόσμος με τον Παναγόπουλο, ο οποίος ως κινητή χαβουζοχοληστερίνη

όρμηξε να χτυπήσει αυτούς που του επιτέθηκαν. Αυτή η γενιά στη δύση της θα υποκύψει

στη φύση και στους νόμους της. Είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορέσει ν' αντισταθεί για πολύ

ακόμα στη δύναμη και την πίεση της νεότερης γενιάς. Μιας γενιάς εξαιρετικά μορφωμένης

και καθαρής, εφόσον δεν έπεσε θύμα κάποιου μαζικού καπελώματός της. Μια γενιά, η οποία

δεν έχει ακόμα τους ήρωές της, γιατί ακόμα δεν έχει δώσει τις μάχες της.

Από τη στιγμή που αυτές οι μάχες δεν έχουν "στηθεί", ευνόητο είναι ότι δεν θα

υπάρχουν οι παρενέργειες των στημένων καταστάσεων. Ευνόητο είναι ότι αυτή η γενιά θα

διακρίνεται από μια στοιχειώδη αξιοκρατία. Γι' αυτόν τον λόγο είμαστε αισιόδοξοι. Η γενιά

που ακολουθεί είναι βέβαιο ότι δεν θα δεχθεί να ζήσει σκλαβωμένη, για να παραμείνουν

πλούσιοι και ατιμώρητοι οι "ήρωες" του Πολυτεχνείου. Είναι βέβαιο ότι δεν θα δεχθεί να ζει

με τις στερήσεις που μας επιβάλει το ΔΝΤ, μόνο και μόνο για να πάρει την "ηρωική" του

σύνταξη ο Πρωτόπαπας ή ο Πολυζωγόπουλος. Η γενιά, η οποία εκ των πραγμάτων θ'

αναγκαστεί να γίνει σκληρή, εφόσον θα κληθεί να επιβιώσει σε συνθήκες απόλυτης κρίσης.

Αυτή η γενιά, που ακολουθεί, δεν θα δεχθεί ν' αναλάβει τη διαχείριση, χωρίς να ελέγξει

αυτά τα οποία παραλαμβάνει. Δεν θα δεχθεί να την "πατήσει", όπως η μεταπολεμική γενιά.

Δεν θα δεχθεί να πληρώσει σφάλματα άλλων. Δεν θα δεχθεί να "φορτωθεί" a priori τα

σφάλματα μιας άλλης γενιάς …Πόσο μάλλον μιας γενιάς άχρηστης, προδοτικής και

διεφθαρμένης.

Αυτό είναι που φοβούνται τα σκουπίδια του Πολυτεχνείου. Φοβούνται τους

σαραντάχρονους και σαρανταπεντάχρονους δικαστές και πολιτικούς, οι οποίοι πολύ

σύντομα θα αναλάβουν να παραλάβουν τη διαχείριση. Φοβούνται τους ανθρώπους, οι

οποίοι δεν κινούνται από τα ίδια "ελατήρια" κι ούτε ελέγχονται με τις ίδιες συλλογικές

συνενοχές. Αυτό βέβαια δεν είναι μόνον ελληνικό φαινόμενο. Παντού στην Ευρώπη της

χρεοκοπίας το ίδιο συμβαίνει. Για όσο διάστημα θα επιμένουν οι προηγούμενοι να

φορτώνουν τα κόστη των λαθών τους στους επόμενους, τόσο πιο πολύ "λάδι" θα ρίχνουν

σε μια "φωτιά", η οποία θα απειλεί τα πάντα με "πυρκαγιά". Όλο και πιο συχνά θα βλέπουμε

φαινόμενα αμφισβήτησης και προσπάθειας ανατροπής της σημερινής κυρίαρχης και

φθαρμένης γενιάς. Τους επαγγελματίες "επαναστάτες" των μυστικών υπηρεσιών θα τους

απειλήσουν αυθεντικοί επαναστάτες. Τον πολυτεχνειακού τύπου χαφιέ του "Μάη" Κον

Μπετίτ σύντομα θα τον σακατέψει η δύναμη του τραχύ αλλά αυθεντικού Καντονά. Ξεκίνησε

ο πόλεμος της διαδοχής και θα δούμε όλα τα επεισόδιά του.

…"…Ρε το είπαμε ...ξέρουμε ποιος είναι ο Παπαχρήστος" ...δυστυχώς γι' αυτόν.